Беш болали йигитча

Maktab qo�shinlarining qo�mondoni oldimizga kelib, «Rahmat, chakana jang qilmadilaring, lekin taktika ishlatish kerak edi, bo�lmasa dushmanni tepalikning naryogiga uloqtirib bo�lmaydi» dedi.

Biz boshimizni qotira-qotira nihoyat bir hiyla o�ylab topdik. Ya’ni yolg�iz turgan dushmanga bir yo�la uchtamiz hujum qilib qurshovga olamiz-da, qo�l-oyog�ini bog�lab, navbatdagisiga tashlanamiz…

Yana osmonda raketa porladi, o�rnimdan turib:

– Vatan uchun, xalq uchun! – deya ovozimning boricha qichqirdim.

Ishonsangiz, o�ylab topgan hiylamiz juda qo�l keldi, yarim soat o�tar-o�tmas battol dushmanning yigirma bir jangchisini asir oldik. Qo�l-oyog�ini bog�lab, og�zini yerga qilib yotqizib qo�ydiq. Oxiri Sulton qo�lga olindi, beliga minib olib:

– Xo�sh, Sultonboy, omborxonaning kaliti kerak-mi? – deb so�radim.

– Sen hali shoshmay turgin! – dedi Sulton pitillab.

Urush tugaganligi haqida yana tog�ora chalindi. Hammamiz hozirgina og�ir janglardan so�ng qo�lga kiritganimiz tepalikka to�plandik yarador bo�lganlar-u, o�lganlarni ham o�sha yerga sudrab olib chiqdik.

– Muallim, menda savol bor? – deb qoldi bir mahal dushman tomonning asir olingan komandiri Hayitkalla.

– Xo�sh?

– Bular bizni aldadi.

– Aldab nima qildi?

– Urushdan oldin siz qo�l-oyoqni bog�lash haqida hech narsa demagan edingiz-ku?

– Bu – taktika, – dedim men.

– To�g�ri, – tasdiqladi maktab qo�shinlarining qo�mondoni, – ba’zan urushda mana shunaqangi kutilmagan usullarni ham qo�llashga to�g�ri keladi. Ochig�ini aytsam, men bularning topqirligidan xursand bo�ldim… Hammalaring ham chinakam qahramonlik ko�rsatdilaring! Hayitvoy, sening askarlaring ham bo�sh kelishmadi, rahmat sizlarga, har bir jangchi ana shunday fidoyilik bilan jang qilsa biz dushmanni majaqlab tashlaymiz.

– Sulton.

– Sulton Mirzayev! – deb qichqirishdi askarlar.

Maktab qo�shinlari qo�mondonining buyrug�i bilan noma’lum tepalik uchun bo�lgan jangning qahramoni Sulton Mirzayevga eng oliy mukofot – ikki norma kartoshka beriladigan bo�ldi.