Беш болали йигитча

– Qani ko�rsat-chi?

– Hoy Roziq, sen men bilan ko�p pachakilashaver-ma, bildingmi! Men orden talashib urushganim yo�q, qongaqon, jonga-jon deb urushdim, bildingmi. Gospitaldan chiqayotganimda yangi borgan askar bolalarga ordenlarimni esdalikka ulashib berdim. To�ron tog�angdek urushinglar dedim, bildingmi! Sen Roziq cho�loq, razvedkachiman, shuhrat ordenim bor deb kerilaverma… Men… men serjant To�ron O�runov bo�laman, generallar bilan qo�l berib so�rashganman! Serjant O�runov slushayet, bildingmi.

To�ron amaki to�satdan ho�ngrab yig�lab yubordi. Ko�ksini yirtib, boshlariga ikki qo�llab mushtlab, urushga birga ketgan o�rtoqlarining nomini aytib chaqirib, shunaqangi uzoq yig�ladiki, oxiri qo�ltig�idan olib uyigacha eltib qo�yishdi.

Odamlar anchagacha bir-birlariga gap qo�sholmay g�alati bo�lib o�tirishdi, Hamma sukutda… xuddi to�satdan tillari yo�q bo�lib qolganday oshni yeb bo�lishguncha ham gaplari bir-birlariga qovushmadi.

– Polvon, shunday qilib erta junaysizlarmi? – deya sukunatni buzdi.

– Shunaqa shekilli… – yo�tal aralash dedi dadam.

– Ishqilib o�g�lim, tagobli yigitlarning yuzini yerga qaratmagin-da, – nasihat qilgan bo�ldi Parpi buvam, – astoydil urushgin, og�zingdan kalimai shaxodat hech tushmasin, shunda senga o�q kor qilmaydi… Tagoblilar bosmachilarga qarshi yomon urushmovdi, endi bunisigayam bo�sh kelmanglar… O�sha Girmon deganlari juda zo�r bo�lsa Ko�rshermatcha bo�larda… o�shani yengdigu… Nima deding Roziqvoy?

– To�g�ri, amaki, – tasdiqladi Roziq tog�a, – muhimi, Polvon, urushda shoshib qolma! Keyin, ruslarning yonida bo�lishga harakat qil, ulardan o�rganasan… Meniyam urush maydonidan o�shalar olib chiqdi.

Parpi buvam cho�kka tushib, ikki qo�lini yuqori ko�tardi:

– Iloyo omin, – shunday dedi-yu, nazarimda u yog�ini esidan chiqarib qo�ydi shekilli, bir nafas jim bo�lib qoldi, – iloyo omin, oy borib, omon kelgin.

– Oblohu akbar, – deyishdi boshqalar ham. Mehmonlar hovliga chiqib otam bilan quchoqlashib yuzko�zlaridan o�pishib, xayrlasha boshlashdi.