Беш болали йигитча

– Cho�, eshagim! – deb xala bosaman, eshagim yana yo�rtib ketadi.

Xayriyat yaqinginadan traktorning tarillagan ovozi eshitilib qoldi. Demak opam shu atrofda. Hozir ko�raman uni, hozir! Lekin bu xabarni qanday aytaman unga, xafa bo�lib yig�lashga tushmasmikan, opajonim hecham yig�lamasa, ko�zlarida hecham yosh ko�rmasam deyman. Hu ana, traktor ham yaqqolroq ko�rinib qoldi, o�xho�, ishlar kattaku! Traktorga bir yo�la uch ayol minib olibdi. Opam rulda, qolganlari yonida – tik turib ketishyapti, mazza qilib kataysa qilishayotganga o�xshaydi.

Ukalarim beriroqda, katta qari tutning tagida o�ynab o�tirishgan ekan. Robiya hali aytganimdek endigina ikkiga kiryapti. O�shani ovuntirib o�tirish uchun Zulayho ataylab maktabga bormaydi. Zulayho bormayaptiku, deb bahona qilib, Usmon ham o�qishni yig�ishtirib qo�ygan hisob. Hozir hamma ukalarim tut tagida jamuljam bo�lib o�ynab o�tirishibdi. Robinisa uxlab qolibdi, dadamning eski choponiga o�rab qo�yishganidan bildim.

Zulayho bilan Usmon bo�lsa, to�ptosh o�yiniga berilib ketishibdi. Omon ariq ichida g�imirlab endigina nish urgan yalpizlarning uchini chimdib yuribdi. Ukalarim o�yinga shunaqangi berilib ketishibdiki, yonginalarida eshakdan tushib, qancha mahal tikilib turdim hamki, sezishmadi. Bir mahal Usmon boshini ko�tardi:

– Voy, akam kelibdi! – deb irg�ishlab o�rnidan turib ketdi. Bilmadim, negadir shu ukamning mehri menga sal boshqacharoq.

Bir xil bolalarga o�xshab yig�laganda otam yoki opam deb yig�lamaydi, yo�q, akam, akajonim deb yig�laydi. Bitta-yarimtasi xafa qilgudek bo�lsa ham, «Hali qarab turgin, Orif akam kelsin, ta’ziringni berib qo�yadi» deb maqtanadi. O�ziyam yo�rgakdan chiqibdiki, men bilan birga, mening yelkamda katta bo�ldi desam ishonavering. Usmon darrov arz-dod qilishga tushdi:

– Aka, Zulayhoni qarang, qizil toshlarimni olib qo�ydi!

– Hecham-da, – o�zini oqladi Zulayho, – men ularni o�ynab yutib oldim.

– Sen g�irrom o�ynaysan!

– O�zing o�ynashni bilmaysan-ku! – bo�sh kelmadi Zulayho. Ovozimizni eshitib, ariq ichida piypalanib yurgan Omon ham oldimizga yugurib keldi.

– Aka, akajon, – deb u ham arz qila ketdi, – Zulayho bilan Usmoningiz nonimni yeb qo�yishdi.

– Yo�g�-e, – dedim ishonqiramay.