Қайлардасан, болалигим

O�sha usta, voy-bo�y, juda ham zo�r ekan. Televizorlarning buzuq joyini ko�zini yumib turib ham topa olarkan, topganidan keyin qo�li bilan bir silasa, televizor o�z-o�zidan varanglab ishlab ketaverarkan. Shuning uchun ham puli ko�p tadbirkorlar televizorlari buzilsa o�shanga, faqat o�shanga ko�rsatishar ekan. Amaki insofli odam ekan, Omonboyning dadasi yig�lamsirab turib, a’lochi o�g�limiz shundoq-shundoq bo�lib qoldi, degan ekan, qora sumkasini yelkasiga osib, qani ketdik, debdi. Kelibdi-yu, ayvonda atlas ko�rpachalar ustida yotib, peshonasida aks etayotgan g�alati-g�alati tasvirlarni o�rtog�iga so�zlab berib, xafa bo�lishini ham, xursand bo�lishini ham bilmay yotgan Omonboyning yoniga cho�kkalab:

– Nima bo�ldi, o�g�lim? – deb so�rabdi.

– Shunaqa bo�ldi, – debdi Omonboy.

Amaki rezinka qo�lqopini kiyib, mening qo�lim emas, pirlarimning qo�li, degan gaplarni aytibdi-da, Omonboyning qizib turgan peshonasini yumshoq-yumshoq silab:

– Ozgina shish bor, mabodo yiqilib urib olganing yo�qmi? – deb so�rabdi.

– Yiqilgani yo�q, – o�rtog�ining o�rniga javob beribdi Davronboy.

Usta amaki Omonboyning peshonasini yana silabdi, qulog�iga qulog�ini qo�yib ko�ribdi. Uzoqroqqa borib, bitta ko�zini qisib ham qarabdi. Yo�q, endi kecha odamlarga ko�ringan kichkina televizorcha ko�rinmasmish.

– O�g�lim, ota-onangni bekorga qo�rqitibsan, – xafa bo�lib debdi usta amaki.

– Yolg�onmi? – deb boshini sekin ko�taribdi Omonboy.

Keyin Davronboy bilan Omonboy xuddi avvalgi kuni qo�shnilari ko�rsatgandek, ham miyasidagi, ham ichkari uydagi televizorlarda g�alati-g�alati tomoshalarni ko�rsatgan ekan, usta amaki bir ko�rinib, bir ko�rinmay qolayotgan tasvirlarga qarab:

– E tavba, qirq yil ustachilik qilib, bunaqa sehrli voqeaga duch kelmagan edim. Tuzatish qo�limdan kelmaydi, – debdi-da uyiga jo�nab ketibdi.

SARGUZASHTNING SAKKIZINCHI BOBI

Ertasiga ko�rgani kelayotganlar yana ham ko�payibdi, sinfdoshlari ham kelibdi.

O�zi shu 1-«A»dagilar bir-biriga juda mehribon, juda g�amxo�r ekanlar-da. Tug�ilgan kunlarini birga o�tkazishar, kasal bo�lganda gul ko�tarib ko�rgani borishar, muzqaymoq olganda bir juft olib, bir-birlariga hadya ham qilishar ekan. Bu gal ham ko�ngil so�ragani, ham o�rtoqlarining peshonasiga yopishgan televizorchani tomosha qilgani kelishgan ekan.