Қайлардасан, болалигим

Akasi shundoqqina yonginasida yotganini ko�rib:

– Akajon, men qo�rqib ketyapman, – deya uni turtkilay boshladi.

Akasi ham javob qaytarmadi. Omonboy qorong�ida paypaslanib, bir amallab Davronboyning quloqlarini topib, bor kuchi bilan cho�zg�ilay boshladi. Davronboy xuddi shu paytda tush ko�rib yotgandi, tushida Mahmudning tumshug�igacha jun bosib ketgan kuchugi uni zirillatib quvib yurgandi. Bir tomondan qo�rquv, bir tomondan qulog�ining og�rishi, ikkovi bir bo�lib Davronboyni uyg�otib yubordi.

Uyqusirab:

– Tentak, nega qulog�imdan tortasan! – deb ukasining chakkasiga bir tushirdi. Tushirdi-yu, to�satdan quvur ichida yotganlari, bu quvurga ukasini o�zi aldab olib kelgani esiga tushib: «Kechir, bilmay qoldim», – deb yig�lab turgan Omonboyni bag�riga bosib oldi.

– Yo�qol! – itarib tashladi ukasi. – O�zim qo�rqib ketyapman-u, tag�in uradi-ya!

– Ukajon, ke, senam meni bir urib ola qol. Mana lunjimni shishirib turaman, yumshoqqina, maza qilasan!

– Kerakmas!

– Jon uka, yig�lamagin.

– Yig�lamay desam ham yig�lagim kelyapti… Uyimizga kirib ketaman.

– Voy tentak, mashina yurib ketyapti-ku!

– Oyijon!!!

– Yig�lama, men ham yig�lab yuboraman, – shunday deb Davronboy ukasini bag�riga bosib, o�ziga tortdi.

Boshini, yuzlarini do�mboq qo�lchalari bilan yumshoq-yumshoq silab yupata boshladi.

Mashina g�uvillab ketib boryapti.

Quvurning ichidan har xil vahimali ovozlar eshitildi.

Bir yo�la yuztami, mingtami alvasti kirib olgandek juda vahimali, juda qo�rqinchli bo�lib qoldi. Quvurning ochiq tomonidan shamol hushtak chalyapti, har zamonda bir-birini quvlab o�tgan mashinalarning chiroqlari pov etib yonib, quvurni yarmigacha yoritadi, yana hammayoq zimiston bo�lib qoladi.

– Uka, biz botirmiz-a, hech narsadan qo�rqmaymiz-a? – Omonboyga dalda bera boshladi akasi.

– Baribir men qo�rqaveraman, – vahima ichida shivirladi ukasi, – oyimni sog�inib ketyapman… Mashinani to�xtat, tushaman…

Mashinani to�xtatish zarurligini Davronboy ham tushunib turibdi-ya, lekin qanday to�xtatishini bilmay boshi garang.

Chaqirgani bilan baribir shofyor amaki eshitmaydi-ku… Bordi-yu, quvurning narigi boshiga, kabinaga tiralib ketayotgan tomonga borib, bor kuchlari bilan taqillatishsa-chi?

– Uka, – sekin shivirladi Davronboy, – yur, emaklab borib amakini chaqiramiz.

– Baribir eshitmaydi.