Қайлардасан, болалигим

– Gazni chelakka solib bo�lmaydi-ku?

– O�zingiz lampa moyiga o�xshab suyuq bo�ladi, dedingiz-ku.

– Suyuq bo�ladi-yu, lekin baribir chelakka quyib bo�lmaydi-da.

– Bo�lmasa shishada olib kelamiz, xo�pmi?

Omonboyning ham shu paytda juda-juda gaplashgisi kelib ketdi. Shuning uchun ham shosha-pisha qo�li bilan akasining og�zini berkitib:

– O�sha yoqda bo�rilar ham ko�pmi? – deb so�radi shofyor amakidan.

– Uchrab turadi, – o�yga tolib dedi amaki.

– Siz qo�rqmaysizmi?

– Qo�rqmayman.

– Qorningiz ochib qolsa nima yeysiz?

– Ba’zan chidashga to�g�ri keladi.

– Suvsab qolsangiz-chi?

– Uniyam bir ilojini topamiz.

Shofyor amaki shu paytda qozon ostiga o�t qalab, goh Davronboy bilan, goh Omonboy bilan qiziq-qiziq narsalar haqida gaplashib o�tirgan bo�lsa-da, xayoli boshqa yoqlarda edi. O�g�illarini, qizlarini juda-juda ham sog�ingan edi u. Bunday xomcho�t qilib ko�rsa, ularni ko�rmaganiga bir oycha bo�lib qopti-ya! O�g�illari hozir qayerlarda yurishgan ekan.

Yoki ko�chaning boshiga chiqib, dadamiz kelib qolarmikan deb, yo�l poylab o�tirishganmikan… Bu yoqda bo�lsa ballon yorilib, ishning pachavasi chiqib o�tiribdi…

Omonboyning nazarida shofyor amaki ertaklardagi pahlavonlardek ko�rina boshladi. Bu bo�rilardan qo�rqmaydigan, suvsizligu ochlikka chidab ketaveradigan amaki chindan ham ertaklardagi qahramonlarning o�zginasi edi.

Omonboyning bu amakiga yaxshilik qilgisi, nima bilandir xursand qilib, barakalla o�g�lim, degan ovozini eshitgisi kelib qoldi. Amakining orqasidan asta-sekin kelib, yelkasi osha qo�llarini ko�ksiga tashlab, qulog�iga:

– Og�ilxonada echkimiz bor, ko�rsataymi? – deb so�radi.

– Yo�q, keyin, – deb qo�ydi amaki.

– Televizorimiz yap-yangi, qo�yib beraymi? O�yinchi qizlar chiqadi.

– O�yinchi qizlarmi… Ularniyam keyin ko�rarmiz.

Amakining bunaqangi beparvoligi, Omonboy yaxshi ko�rgan narsalarning hammasiga befarq qarashi uning alamini oshirib, jahlini chiqarib yubordi:

– Endi sizga hecham she’r o�qib bermayman! – dedi to�satdan.

Omonboyning yig�lamsirab turishi shofyor amakining xayollarini qochirib, o�zini hushyor qilib qo�ydi.

– Voy-bo�y, hali sen she’r o�qishni ham bilasanmi? – dedi u qiziqqanidan o�rnidan turib.