Алвидо, қурол

Ҳозир ҳеч қандай иш йўқ.

– Сиз анчадан бери ҳамшира бўлиб ишлайсизми?

– Ўн бешинчи йилнинг охиридан бери. У кетиши биланоқ мен ҳам кетдим. У мен ишлайдиган госпиталга тушади, деб ўйлайманми тентак бўлмасам. Қилич зарбидан ярадор бўлиб, боши дока билан ўралган бўлади, деб юрибман.

– Энг романтик фронт шу ерда, – дедим мен.

– Ҳа, – деди у. – Одамлар уруш Францияда қандоқ бўлишини тасаввур ҳам қилолмайдилар. Агар тасаввур қилганларида, бу узоқ давом этмаган бўларди.

Мен индамадим.

– Сиз бу узоқ давом этади, деб ўйлайсизми?

– Йўқ.

– Охири нима бўлади?

– Бирон ерда чирт узилади-кетади.

– Биз узиламиз. Биз Францияда узиламиз. Соммдагига ўхшаш қилғиликни қилиб қўйиб ҳам узилмай бўладими?

– Бу ерда узилмайди, – дедим мен.

– Наҳотки?

– Ҳа. Бултур ёз ишлар ёмон бўлмади.

– Узилиши мумкин, – деди у. – Ҳамма ёқда узилиши мумкин.

– Немисларда ҳам.

– Йўқ, – деди у. – Ундоқ эмас.

Биз Ринальди билан миссис Фергюсоннинг олдига бордик.

– Сиз Р?талияни севасизми? – деб сўрарди РјРёСЃСЃ Фергюсондан Ринальди инглизчалаб.

– Тузук, ёмон эмас.

– Тушунмадим. – Ринальди бошини чайқаб қўйди.

– Abbastanza bene[10 - Ёмон эмас (итал.).], – тилмочлик қилдим мен. У бошини чайқади.

– Бу яхши эмас.