Чол ва денгиз

– Уларга айтиб қўй, Сантьягонинг меъдасига тегишмасин. Мен яна келаман.

– Шундай бўлиб чиққанига менинг ҳам жуда ачинаётганлигимни айтиб қўй унга.

– Раҳмат, – деди бола.

Бола кулбага қайноқ қаҳвани келтириб қўйди ва то чол уйғонмагунча унинг ёнида ўтирди. Бир сафар болага гўё у уйғонаётгандай бўлиб кўринди, аммо чол яна оғир уйқуга чўмди, шундан сўнг бола қаҳвани иситиш учун қарзга бир оз ўтин олгани қўшниларникига кетди.

Ниҳоят, чол уйғонди.

– Ётавер, турма, – деди унга бола. – Мана буни ичиб ол! – стаканга қаҳва қуйиб узатди у.

Чол ундан стаканни олиб, қаҳвани ичди.

– Улар мени енгиб қўйишди, Манолин, – деди у. – Улар мени енгишди.

– Аммо унинг ўзи сени енголмабди-ку, ахир. Ахир балиқ сени енгмабди-ку!

– Йўқ енгмади. Тўғри гапдан қочиб қутулиб булармиди. Бу воқеа кейин бўлди.

– Қайиқ билан асбоб-ускуналарга Педрико қараб турадиган бўлди. Балиқнинг бошини нима қилмоқчисан?

– Уни Педрико тўрларга хўрак қилиб майдалай қолсин.

– Тиғини-чи?

– Хоҳласанг, уни эсдалик учун ўзингга олиб қўя қол.

– Хоҳламай-чи, – деди бола.

– Мени қидиришдими?

– Бўлмаса-чи. Қирғоқ соқчилари ҳам, самолётлар ҳам қидиришди.

– Океан поёнсиз, қайиқ бўлса зиғирдаккина, уни топиб бўлармиди, – деди чол.