Чол ва денгиз

Чолнинг нафас олаётганига ўз кўзи билан кўриб ишонч ҳосил қилди-ю, аммо назари унинг қўлларига тушгандан кейин йиғлаб юборди. У қаҳва келтириш учун кулбадан оҳиста қадам ташлаб чиқди ва бутун йўл бўйи йиғлаб борди.

Қайиқ теварагига жуда кўп балиқчилар тўпланган, уларнинг бари қайиққа боғлоғлиқ нарсани томоша қилишарди; балиқчилардан бири почасини шимариб қўйганича сувда турар ва чизимча билан балиқ суягини ўлчар эди.

Бола уларнинг ёнига тушиб ўтирмади; у бу ерда бўлишга боя улгурган ва балиқчилардан бири қайиққа қараб туришга ваъда берган эди.

– Қалай, аҳволи тузукми? – қичқирди балиқчилардан бири болага.

– Ухлаяпти, – жавоб берди бола. Ўзининг йиғлаётганини кўраётганлари ҳам энди барибир эди. – Уни безовта қилмаслик керак.

– Бунинг тумшуғидан думигача ўн саккиз фут чиқар экан! – қичқирди ўлчаётган балиқчи.

– Чиқмай ҳам кўрсин, – деди бола.

У Террасга келиб, бир қаҳва сўради:

– Менга қайноқ қаҳва беринг, сути ва шакари кўпроқ бўлсин.

– Яна бирон нарса олгин.

– Керак эмас. Унинг нима ейиши мумкинлигини кейин қараб кўраман.

– Оҳ, ана балиғ-у, мана балиқ! – деди хўжайин.

– Э қўйсанг-чи, менинг балиғимни! – деди бола ва яна йиғлаб юборди.

– Бирон нарса ичиб олмайсанми? – сўради ундан хўжайин.

– Керакмас, – деди бола.