Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

На самой справе яны аказалiсь яшчэ прыгажэйшымi, чым на фатаграфii. Цемна-чырвоныя, амаль чорныя пялесткi з белымi пражыкамi i махровымi краямi. Два з iх ужо поyнасцю распусцiлiся, а трэццi быy ужо нагатове раскрыць свой венчык насустрач сонейку.

– Гэта ж якi трэба мець розум, каб такое вывесцi! – Верка не магла налюбавацца кветкамi. – Усе. На наступны год выпiшу яшчэ. Чорт iх бяры грошы! На такое хараство нiякiх грошай не шкада.

Верка паправiла yтыканыя y зямлю колышкi, кiнула развiтальны позiрк на цюльпаны i няспешна пайшла па пыльнай дарозе y напрамку бiблiятэкi.

Дзесцi пад абед у дзвярах бiблiятэкi з'явiлася Лiзка.

– Так ты тут працуеш? – не прывiтаючыся запытала дзеyчына.

– Тут, – кiyнула галавой Верка.

– А ты разумная, – дзяyчына абвяла позiркам палiцы з кнiгамi.

– З чаго ты узяла?

– Столькi кнiжак! I ты iх усе прачытала?

– Не, не yсе.

– А я чытаць яшчэ не yмею, – больш з гонарам, чым з жалем прагаварыла малая.

– Навучышся, – запакоiла яе Верка.

– Ага! – дзеyчына кiyнула галавой i стала разглядваць палiцы.

– А ты зноy ад бабы збегла? – пацiкавiлась Верка.

– Не. Яна сама сказала – каб мае вочы цябе больш не бачылi. Ну я i пайшла. Дома y цябе закрыта. На вулiцы гуляць не з кiм.

– А сюды як завiтала?

– Па дарозе.

Верка yсмiхнулася.

– А з карцiнкамi y цябе кнiжкi есць? – малая зачаравана глядзела на доyгiя палiцы, застаyленыя тоyстымi i тонкiмi кнiжкамi.

– Есць, – Верка накiравалася да шафы. – Табе казкi, альбо яшчэ што?

– Не.

– Першы раз бачу чалавека, якi не любiць казкi, – Верка зачынiла шафу i падыйшла да дзеyчыны. – А што ты тады любiш?

– Мне лепш што-небудзь з кветкамi. Дзе малюнкаy многа.

– Добра. Вось табе з кветкамi, – Верка падала малой некалькi часопiсаy. – Тут глядзець будеш, цi дома?

– Тут пагляджу, – дзеyчына yзлезла на стул i пачала гартаць часопiсы. – А тут няма такiх, якiя y цябе растуць. Твае цюльпаны yжо цвiтуць.

– Навошта? – здiвiлася Верка. – У вазе яны хутка завянуць. А так будуць доyга цвiсцi.

– Цэлы год?

– Ну не год, а тыдзень. Мо i боле.

– I yсе? – Лiзка насупiлася.

– I yсе. Кветкi доyга не цвiтуць.

– Цукерку хочаш? – малая забылася пра часопiсы, дастала з кiшэнi дзве пакамячаныя шакаладныя цукеркi i працянула iх Верцы.

– Еш сама, – пачала аднекiвацца тая.

– Я yжо наелася.