Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Новые кветкi так захапiлi яе, што яна нават забылася пра yсе астатнiя, запаланiyшыя амаль увесь гарод.

У нядзелю, прыбраyшыся y хаце, Верка зноy корпалася y градках.

– А што ты робiш? – пачуyся танюткi дзiцячы галасок. Верка азiрнулася. Ля плоту стаяла дзяyчынка гадоy трох-чатрырох. У вялiкiх гумавых ботах, чырвонай куртцы з чужога пляча i yзлахмачанай галавой.

Дзiце са здзiyленнем сачыла за Верцынай справай.

– Прыгожыя y цябе кветкi, – не чакаючы адказу прадоyжыла дзяyчына. – А цябе як завуць?

– Верай.

– А мяне Лiзай.

– Чыя ж ты такая бойкая будзеш? – запытался Верка.

– Мамкiна.

– А мамка дзе?

– На рабоце.

– А татка твой дзе?

– А таткi няма, – нiколькi не саромеючысь адказала дзяyчынка.

– Дык ты адна гуляеш?

– Адна. Баба y магазiн пайшла, а я сюды.

– А бабу як зваць?

– Баба.

– А жывеш ты дзе?

– У горадзе.

– А што ты тут робiш?

– Мяне да бабы прывязлi. Яна y магазiн пайшла, а я сюды.

– Табе, пэyна дадому пара iсцi? Баба хвалявацца будзе.

– Не, не будзе! А гэта y цябе што? – Лiзка ткнула пальчыкам на прыкрытыя ад ветру цюльпаны.

– Кветкi.

– А нашто ты iх закрыла?

– Каб ноччу не замерзлi, – Верка зняла мяшок.

– Хiба iм холадна бывае? – yсмiхнулася дзеyчына.

– Бывае.

– А як яны называюцца?

– Цюльпаны.

– А чаму яны не цвiтуць?

– Рана яшчэ. Праз пару дзен зацвiтуць. Вось тады i прыходзь на iх паглядзець.

– Прыду, – матнула галавой дзяyчынка.

– Лiзка, чорт цябе бяры! – пачуyся аднекуль крык.

– Здароy, Iванаyна, – Верка прывiталася з падляцеyшай да плоту кабецiнай.

– Здарованькi! – баба хапалася за сэрца.

– Твая? – Верка кiyнула на дзеyчыну.

– Мая, – Iванаyна перавяла дух. – Дачка на сесiю паехала. Вучыцца значыцца, а гэту недарэчнасць мне падкiнула. Не дзiценак, а чорт! Пасядзi, кажу адна y хаце, пакуль у магазiн збегаю. Дык не! Я за дзверы i яна следам. А каб сышла куды? Што б я рабiла? Дзе б я яе шукала?

– Шустрая яна y цябе, – заyважыла Верка.

– Шустрэй не прыдумаеш, – Iванаyна падпiхнула yнучку i патопала дадому.

Верка нейкi час глядзела, як старая i малая кавыляюць па дарозе. Старая мацюкаючыся, а малая штосьцi весела рассказваючы.

Паглядзела, неяк сумна уздыхнула i зноy прынялася корпацца са сваiмi кветкамi.

Выхадны скончыyся. Назаyтра, накiроyваючыся на работу, Верка не прамiнула пагледзець на свае цюльпаны. Кветкi пачалi распускацца.