Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Потым устаy, пашоргаy у шафе i накiраваyся на вулiцу.

– Куды ты? А есцi?

– Потым! – адмахнуyся Пятро i выйшаy з хаты.

З«явiyся пад вечар. Хмуры i злы.

– Ну i дзе ты шастаy? – накiнулася Нiнка на мужыка. – Я yжо i не ведала што думаць. Падаyся кудысьцi, нi слова не сказаy.

– Па справах хадзiy, – незадаволена прабурчэy Пятро.

– Па якiх яшчэ справах? – не зразумела Нiнка.

– Там, на двары… – Пятро махнуy рукой. – Сама yбачыш.

Нiнка выскачыла на двор. Хвiлiн праз пяць яна yскачыла y хату i залямантавала:

– Табе што рабiць больш няма чаго? Табе грошы дзяваць некуды? Навошта ты гэтага шчанюка прыпер? Табе аднаго мала было? Хочаш, каб i гэтага сперлi?

– Не сапруць, – Пятро прапускаy мiма вушэй жонкiн лямант.

– Не сапруць! – не сцiхала Нiнка. – Калi Тузiка сперлi, гэтага i падаyна сапруць.

– Ну гэта мы яшчэ паглядзiм, – Пятро хiтра пасмейваyся.

Нiнка плюнула i не жадаючы больш спрачацца, занялася хатнiмi справамi.

– Ведаеш, што, – толькi i сказала яна, – калi заyтра за гараж не прыймешся, сам напару са сваiм сабакам будзеш машыну пiльнаваць! Зразумела табе?

Пятро прамаyчаy.

Ноч зноy не спалi. Прыслухоyвалiся. Пятро на гэты раз запiхнуy сабаку y аyтамабiль. Калi хто спакусiцца на жывелiну – не дастане, а калi хто пазарыцца на машыну – сабака падыме гвалт. Але на двары было цiха.

– Нiнка праyду кажа, – разважаy Пятро, – трэба гараж будаваць. Колькi машыне на двары стаяць? Ды i iнструмент будзе куды скласцi.

Пятро павярнуyся да сцяны i цiха захрапеy.

Нiнка таксама цiха пасапывала на вуха мужыку. Гэтая гульня з сабакамi, з незбудаваным гаражом i начнымi вартамi ей парадкам надакучыла. Заyтра, вырашыла яна, Пятру прадыхнуць не дам, пакуль не збудуе гараж i не пазбавiцца ад сабакi. Заyтра. А пакуль спаць.

Ранкам лямантаваy Пятро. Сонная Нiнка нават не зразумела, што здарылася. Накiнуyшы халат, яна выскачыла на двор. Пятро насiyся кругамi вакол машыны i равеy:

– Ды што гэта за трасца такая? Не, ты паглядзi на яго! Мала таго, што ен у машыне нагадзiy, дык ен i аббiyку yсю падрапаy! Чорт бы пабраy сваяка з яго сабакамi!

Зразумеyшы y чым справа, Нiнка адразу кiнулася y атаку:

– Вось што, Пятро, мне гэта yжо папярок горла стаiць.