На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная русская литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Автор
Дата выхода
02 февраля 2022
🔍 Загляните за кулисы "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Дзмітрый Кудрэц) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Прайшло дваццаць год. Грымнулі, палыхнулі і зніклі дзесьці сярод шэрых хмар. Чаго толькі не перажылі сіняборцы за гэты час, чаго толькі не спазналі. Памяняліся звычкі, ўстоі. Змяніліся людзі. Ўсе кудысьці спяшаюцца, бягуць, ляцяць. І некалі за гэтай мітуснёй проста жыць. Жыць, не гледзячы ні на якія перамены і перабудовы. Жыць па сваіх, правераных часам і продкамі законах. Жыць самім і даваць жыцце іншым.
📚 Читайте "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
А потым шукай, дзе хочаш. Ды i хто шукаць будзе? Івончык на пенсii. А новы yчастковы – бясплатны дадатак да часопiса «Мурзiлка». Карысцi з яго анiякай.
Нiнка прыслухалася. На двары сонна гаyкаy Тузiк. Пятро прывалок сабаку ад сваяка y той жа дзень, калi купiлi машыну. Сабака быy ладны, пародзiсты. Пятру не раз прапанавалi прадаць сабаку. Грошы немалыя давалi. Той толькi аднекiваyся. Такi сабака i самаму патрэбны. Вялiкi, амаль з цяля, чорны, мардасты Тузiк нiкога, акрамя Пятра да сабе не падпускаy. Нават на Нiнку рычаy i пазiраy коса.
Нiнка яшчэ раз прыслухалася. Тузiк зацiх.
– Заснуy пэyна, – падумала Нiнка i пазiхнула.
Пятро перавярнуyся на другi бок i перастаy храпець.
– Слава богу! – Нiнка падбiла падушку. – Заyтра нiкуды яго не пушчу. Нi на якую рыбу, нi y якiя грыбы. Хай гараж будуе. Хутка дажды пачнуцца, што з машынай станецца? Такiя ж грошы плочаны!
Нiнка яшчэ раз салодка пазiхнула i не заyважыла, як заснула.
Прачнулася яна ад лязгату y карыдоры i мацюкання Пятра.
– Тваю макаyку! – абураyся мужык. – Не, ты толькi паглядзi! Паразiты! Рукi, ногi iм паабрываць!
– Што здарылася? – Нiнка перапалохана yскачыла з ложку. – Нiяк машыну yкралi?
– Ды не! – Пятро кiнуyся камусьцi названiваць. – З машынай усе y парадку. Тузiка сперлi!
– Як гэта сперлi? – не зразумела Нiнка.
– А вось так! – Пятро нярвова круцiy тэлефонны дыск.
– Мо сам адарваyся?
– Адарваyся! З такога ланцугу не адарвешся. Ды i ашэйнiк ля будкi валяецца. Сам жа ен не мог яго зняць.
– Не мог, – пагадзiлася Нiнка.
– Каб iм павылазiла yсiм! – не сцiхаy Пятро. – Такiя грошы – кату пад хвост.
– Якiя грошы? – здзiвiлася Нiнка.
– А ты думаеш сваяк мне дарма такога сабаку аддаy? Зараз табе! Ведаеш, колькi такiя шчанюкi y горадзе каштуюць?
Нiнка нiчога на гэта не адказала.
– А каму гэта ты названiваеш? – пацiкавiлася Нiнка, прыймаючыся гатаваць снеданак.
– Новаму yчастковаму. Як яго там? Камарову.
– Найшоy каму званiць! – усмiхнулася Нiнка. – Ды i што ты яму скажаш? Што y цябе сабаку сперлi? На смех толькi сябе падымеш. Людзi прападаюць i нiкому справы няма. А тут сабака!
Пятро паразважаy хвiлiнку i паклаy трубку на месца.






