Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Яны yвесь шлях прыкiдвалi куды патрацяць свае грошы. Але з бацькай спрачацца не сталi.

Ссыпалi ягады y дзве скрынi. Вусцiнавiч паставiy скрынi на вагi, пасунуy туды-сюды гiркi, дастаy з кiшэнi калькулятар, пачаy падлiчваць. Памылiyся. Пералiчыy. Зноy памылiyся. Зноy пачаy пералiчваць.

– Сорак дзве пяцьсот, – не вытрывала малая.

– Правiльна, – Вусцiнавiч здiyлена пагледзеy на калькулятар, потым на дзеyчыну, потым зноy на калькулятар.

– Ты глядзi! – войкнула Мар’я. – У цябе, Вусцiнавiч, две вышэйшых адукацыi, а y малой нi воднага, а як хутка падлiчыла.

Вусцiнавiч прамаyчаy. Працягнуy грошы i знiк са скрынямi недзе y цемры сарайчыка.

Мар’я i кампанiя накiравалiся далей.

Машка з Ангелiнай зноyку пасмейвалiся. На гэты раз з Вусцiнавiча.

– Прыемшчык знайшоyся! – здзiyлялася малая. – Два iнстытута скончыy, а з калькулятарам падлiчыць не можа.

– І шкарпэткi дзiравыя, – дадавала Машка. – Хiба зашыць некалi?

– Мо i некалi, – уключалась у размову Мар’я.

– Мог бы i новыя купiць, – раiла Ангелiна.

– У яго на новыя грошай няма, – жартаваy Кастусь. – Каб былi, дык ягады не прымаy.

– Вось нарэшце i датупалi, – Мар’я з палегкай уздыхнула. – І цi думала я, што дажыву да такога часу? Тры пакаленнi y лес адразу ходзяць. І калi такое бывала?

– А што гэта вы з пустым посудам вярнулiся? – па-за плотам з’явiлася галава суседа Мiколы. – Дзе ж вашы ягады?

– У лесе засталiся, – y тон суседу адказала цетка.

– У лесе! – недаверлiва хмыкнуy Мiкола.

– Да Людкi яшчэ поyвескi топаць, – адмахнулася Мар’я. – I грошы y яе не заyседы бываюць. А тут ля самога лесу. Поyны сервiс.

– Ваша справа, – Мiколава галава знiкла за плотам.

Скiнулi боты, пераапранулiся. Мар’я з Вольгай занялiся абедам. Кастусь, каб забавiць час, сеy у цяньку разблытваць маток лескi, знойдзенай па дарозе. Машка з Ангелiнай, пакуль старыя былi пры справе, збеглi на сяло.

Назаyтра зноy усей кампанiяй падалiся y лес.

Праходзячы мiма Вусцiнавiчай хаты, Кастусь кiнуy позiрк на сарайчык. Паперкi на iм не было.

– Няyжо прымаць перастаy? – спалохана прамармытала Мар’я.

– Пэyна нулi прыпiсвае, – yсмiхнуyся Кастусь.

– Мо i так.

Кiнулiся на yчарашнее месца, але да iх хтось тут ужо папоyзаy. І хаця на кусцiках там-сям вiднелiся буйныя ягады, збiраць iх па адной не было нiякай ахвоты.