На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная русская литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля

Автор
Дата выхода
02 февраля 2022
🔍 Загляните за кулисы "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Дзмітрый Кудрэц) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Прайшло дваццаць год. Грымнулі, палыхнулі і зніклі дзесьці сярод шэрых хмар. Чаго толькі не перажылі сіняборцы за гэты час, чаго толькі не спазналі. Памяняліся звычкі, ўстоі. Змяніліся людзі. Ўсе кудысьці спяшаюцца, бягуць, ляцяць. І некалі за гэтай мітуснёй проста жыць. Жыць, не гледзячы ні на якія перамены і перабудовы. Жыць па сваіх, правераных часам і продкамі законах. Жыць самім і даваць жыцце іншым.
📚 Читайте "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Вясковыя гісторыі. Дваццаць год апасля", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Мар’я выцiрала твар канцом хусткi, схiлялася долу i зноyку пачынала збiраць спелыя чарнiцы.
Сонца няспешна кацiлася па небу. Станавiлася горача. Посуд yжо поyны, але Мар’я не спяшалася. Яна любiла, каб назбiрана было з гарой. Пляменнiкi цярплiва чакалi пакуль цетка выпрамiцца, знiме хустку. Значыцца можна iсцi дадому. Потым чакалi пакуль дзеyкi дабяруць свой посуд. Мар’я, паставiyшы свае вядзерка на вiднае месца, бегала вакол i падсыпала yнучкам па жменьцы. Кастусь бухцеy:
– Самi хай збiраюць! Не малыя yжо!
Вось i y дзевак пацiху гарушкi выраслi.
– Дзякуй богу! Дзякуй лесу! – Мар’я падхапiла вядро з адборнымi, нiбы на малюнку, ягадамi i няспешна патупала па пыльнай дарозе y напрамку весцы. Пляменнiкi i малыя накiравалiся за ей следам.
Iшлi моyчкi. Нагаварылiся, пакуль збiралi ягады. Машка з Ангелiнай пабеглi наперад. Вольга iшла побач з цеткай, адмахiваючы ад камароy галiнкай. Кастусь цягнуyся апошнi, паабапал дарогi выглядваючы грыбы.
– Падзiвiцесь, – Мар’я спынiлася ля вялiзнай лужыны пасярод дарогi.
Абыйсцi лужыну можна было толькi з аднаго боку, дзе памiж ей i густым зараснiкам малiны сотняй ног была пратоптана вузенькая сцяжынка. Машка з Ангелiнай шпарка праскачылi мiма лужыны, быццам i не сцяжынка тут была, а шырокая дарога. Вольга таксама без уселякiх перашкод пераадолела перашкоду. А вось Мар’я замроiлася, не yтрымалася на нагах, падслiзгнулася i з’ехаyшы са сцяжынкi y лужыну, залямантавала:
– Ягады! Ягады ратуйце!
Кастусь кiнуyся да цеткi, лоyка падхапiy каштоyную ношу.
– Вось i памылася! – абуралася на сваю нязграбнасць цетка, вылезаючы з лужыны. – I лазню тапiць не трэба.
Машка з Ангелiнай цiха пасмейвалiся.
– Чаго рагочыце? – Мар’я абтрасла спаднiцу. – Дажывеце да маiх гадоy, мо не так летаць будзеце.
Пайшлi далей. Праз поyгадзiны yжо грукалi да Вусцiнавiча.
– Гэй! Есць хто дома? Ягады прымайце!
Вусцiнавiч павольна вылез са сваей схованкi.
– Ну чаго дзверы ламаеце? Пачакаць не можыце? Іш ты! Колькi вас тут! Усiм кагалам у лес вырашылi? Няйначай увесь лес вынеслi.
– А што? – Мар’я прысела на лавачку ля сарайчыка. – Чаго y хаце дарма сядзець, калi жывыя грошы y рукi лезуць.
– Вам паасобку лiчыць, – Вусцiнавiч адчынiy сваю гаспадарку, – альбо разам?
– Разам, – адказаy Кастусь.
Машка з Ангелiнай незадаволена засапелi.






