Уч мушкетёр

– Бу йигит тантилик қилаяпти, – деб қўйди Атос.

Лекин, учовини ҳам д’Артаньяннинг ёшлиги ва тажрибасизлиги хавотирга соларди.

– Биз уч киши бўламиз, бундан бири ярадор, бунинг устига ёш йигит деярли гўдак-у, тўрт киши эди, дейишади.

– Ҳа, лекин, чекиниш!.. – хитоб қилди Портос.

– Бунинг иложи йўқ, – деди Атос.

Д’Артаньян уларнинг иккиланиш сабабини тушунди.

– Муҳтарам афандилар, – деди у, – мени синаб кўринг, виждоним ҳаққи қасам ичаманки, мағлуб бўлсак бу ердан кетмайман.

– Р?СЃРјРёРЅРіРёР· РЅРёРјР°, мард Р№РёРіРёС‚? – сўради Атос.

– Д’Артаньян, тақсир.

– Демак, Атос, Портос, Арамис, д’Артаньян! Олға! – қичқирди Атос.

– Хўш, қалай, афандиларим, – суриштирди де Жюссак, – ҳал қиласизларми-йўқми, ахир?

– Ҳаммаси ҳал, тақсир, – жавоб берди Атос.

– Қарор қандай бўлди? – сўради де Жюссак.

– Биз сизларга ҳужум қилишга мушарраф бўламиз, – бир қўли билан шляпасини кўтариб, иккинчиси билан қиличини яланғочлаб деди Арамис.

– Шундайми ҳали сиз қаршилик қилаяпсиз! – хитоб қилди де Жюссак.

– Минг лаънат! Бунга ажабланаяпсизми?

Тўққиз киши, албатта, ҳаракатларининг маълум мўлжалини истисно қилмаган ғазаб билан бир-бирига ташланишди.

Атос кардиналнинг арзандаси – аллақандай Каюзак билан уришарди. Портосга Бикара тушди, Арамис бўлса, икки рақибга юзма-юз келиб қолди.

Д’Артаньянга келганда де Жюссакнинг ўзи унга рақиб бўлди.