Уч мушкетёр

РЁСѓ РґР°Т›РёТ›Р° д’Артаньян учун кифоя қилди: Сѓ Р±РёСЂ қарорга келди. Р?РЅСЃРѕРЅ тақдирини ҳал қилувчи воқеалардан Р±РёСЂРё СЃРѕРґРёСЂ бўлди. РЈ Т›РёСЂРѕР» ёки кардинални танлаши, танлаб олгач СЌСЃР°, шунга СЂРёРѕСЏ қилиши лозим СЌРґРё.

Жангга кирмоқ – қонунга бўйсинмаслик демак эди, бошини тикиш демак эди, қиролнинг ўзидан кўра қудратлироқ министрнинг душмани бўлиш демак эди.

Буларнинг ҳаммасини ёш йигит бирпасда тушуниб олди. Унинг шаънига шуни айтишимиз зарурки: у бир лаҳза ҳам иккиланмади.

– Жаноблар, – Атос ва унинг дўстларига юзланиб деди у, – сизни тузатишга ижозат берсангиз.

Сиз уч кишимиз, дедингиз, лекин, менимча, биз тўрт кишимиз.

– Сиз мушкетёр эмассиз-да, – эътироз билдирди Портос.

– Бу ҳақ гап, – маъқуллади д’Артаньян, – эгнимда мушкетёрлик либоси йўқ, лекин, дилимда мушкетёрман. Менинг қалбим – мушкетёрнинг қалби. Мен худди мушкетёр сингари ҳис қилиб, ҳаракат қиляпман.

– Йигитча, нари туринг! – д’Артаньяннинг имо-ишораси ва авзоидан унинг ниятини пайқаб бўлса керак, қичқирди де Жюссак. – Сиз кетаверишингиз мумкин, қаршилигимиз йўқ. Жонингизни қутқариб қолинг! Тезроқ қимирланг!

Д’Артаньян турган жойидан силжимади.

– Сиз чиндан ҳам ажойиб йигит экансиз, – унинг қўлини қиса туриб деди Атос.

– Тезроқ, тезроқ ҳал қилинг!– қичқирди де Жюссак.

– Тезроқ, – деб гапира бошлашди Портос билан Арамис, – бирор нарса қилиш керак.