Миғраж

Алдыма менің келіп пырақ түсті,

– Мінем! –  дедім, шегініп, бойын қысты.

Жебірейіл – Жай түр! – дейді, тұрдым, міндім,

Жөнелді мені құстай алып ұшты.

Сол жерге көзі түскен басқан аяқ,

Оңымнан шықты дауыс жақын таяп.

Солымнан бір шыңғырған дауыс шықты,

Қайырылмай, жүре бердім қарамай-ақ.

Алдымнан жетіп келді бір келіншек:

– Жібермес едік, –  дейді, – сені білсек.

– Шаршайсың, ол жолменен жүрме, –  дейді.

Болмадым, тілін алып, мен еріншек.

Тыңдамай оның сөзін жүре бердім,

Алдымда Жебірейіл бар, соған ердім.

Міндім: «Бисмилла!» – деп, кеш, ерте ме,

Алдына мешіт Ақса жетіп келдім.

Пырақты байлай тастап, үйге кірдім,

Ішіне Құдыс Шариф сəлем бердім.

– Əлгі келе жатқанда дауыстаған,

Оңымнан, һəм солымнан ол кім? – дедім.

– Дауысқа оңнан келген қайырылмадың,

Үмбеттен, бəрекелді, айырылмадың!

Қарасаң, үмбетің жөһит болар еді,

Қайырылып, оның көңілін жай қылмадың!

Солдан келген дауысты қылайын кеп,

Қолдады осы жолы Құдайың көп.

Егер сен мойын бұрсаң ол дауысқа,

Үмбетің қалар еді насырани боп.

– Əкелді екі кесе маған шарап,

Шараптың біреуі – сүт, біреуі – арақ.

Сүтті іштім сол уақытта, арақты ішпей,

Түсіне екеуінің қарап-қарап.

– Сүтті іштің, бəрекелді, тəуір танып,

Тозаққа күймес енді үмбет жанып.

Apaқты ішсең, үмбетің ғасыл болып,

Махшарда жүрер еді жазаланып.