Сал Сары

Себебі Мырзағұл мен Шолан болыс,

Кір бүркіп, тіл тигізген дос арына.

Жар сапты бүлініпті қыз аты, – деп,

Өзін де жазғырыпты бұзақы, – деп.

Əйтеуір, олар айтса – батыр Сары

Жанының бүтіні жоқ, сызаты көп.

Дау-шарын Алтон – Қызай арасының,

Бітпейтін мал ашуын, жан ашуын

Сарының бір басына үйіп-төгіп,

Өршіткен өштігі мол дала шуын.

Бір шықса, басыла ма өрт далада,

Бар хабар жеткен жансыз Төртқараға.

Ол жақ та іші қайнап, тісін қайрап,

Депті ғой: – Қайтарылсын кек табанда.

Соңына түссе-дағы бəрі бірдей,

Жүр шошу көңіліне əлі кірме.

Қамшысын нықтай ұстап мырс етті ол:

«Мырзағұл іс қылады əлін білмей».

Жетті де Көкжиденің жағасына,

Тарланнан түсті қарғып Сары асыға.

Беттеді сегіз қанат сəнді ордаға –

Жүректің жазылмайтын жарасына…

Бұлықсып жатыр Қосан төсегінде,

Елемей қастың сөзін, өсегін де.

Əкенің аялаған ерке қызы

Біледі көп екенін досы елінде.

Біледі Төртқараға кетерін де,

Жегіліп бір жаманның жетегіне.

Біледі Сарысынан шын ажырап,

Өмірі өксуменен өтерін де.

Əкенің барып бүгін ол қасына.

Бостандық тілеп еді бір басына,

Қар Сидақ қайыспады, жібімеді.

Айтылды айтылатын сыры ашыла:

– Жан балам, бостан-босқа желікпегін,

Жасыңнан не істесең де ерік бердім.

Бетіңнен қаққан жоқпын, сөккен жоқпын,

Өзіңе, өзіңе тек сеніп келдім.