Қуёш барибир чиқаверади

– Yuqoriga chiqishingiz shartmi?

– Ha, telegrammalarni jo�natishim kerak.

– Agar siz bilan tahririyatda o�tirsam xalaqit bermaymanmi?

– Marhamat.

U birinchi xonada gazetalarni hamda «Muharrir va noshir» jurnalini o�qib o�tirdi, men esa ikki soat mashinkani chiqillatib ishladim. Keyin qo�lyozmani nusxalarga ajratib, tuzatishlar kiritdim-da, hammasini qayta konvertga joylab, ularni Sen-Lazar vokzaliga yetkazib berish uchun kuryerni chaqirdim. Narigi xonaga chiqdim. Robert Kon katta kresloda o�tirib uxlab qolibdi.

U boshini qo�llariga qo�yib uxlardi. Konni uyg�otishga ko�zim qiymadi-yu, biroq tahririyatni berkitib uyga ketmoqchi edim. Yelkasiga qo�limni qo�ydim. U boshini chayqab qo�ydi.

– Men buni qilolmayman, – dedi uyqisirab boshini qo�llari orasiga tortarkan. – Qilolmayman. Hecham qilolmayman.

– Robert, – chaqirdim uning yelkasiga turtib.

U boshini ko�tardi, ko�zlarini pirpiratib jilmayib qo�ydi.

– Men hozir biror nima dedimmi?

– Ha, gapirdingiz.

Lekin eshitolmay qoldim.

– E, Xudoyim-e, bu qanaqangi ahmoqona tush bo�ldiykin-a!

– Mashinkamning chiqillashi sizni mudratib qo�yibdi-da?

– Shunaqaga o�xshaydi. Kecha tunda uxlamagandim.

– Nega?

– Gaplashib chiqdik.

Ularning suhbatini tasavvur qilishim qiyin emasdi. Menda do�stlarimning yotoqxonadagi holatini o�zimcha tasavvur qilishdek yomon odat bor edi. Biz «Napoliten» kafesiga aperativ vinosidan ichgani va xiyobondagi kechki sayilni tomosha qilgani jo�nab ketdik.

Uchinchi bob

Bahorgi iliq kechalardan biri edi. Robert uyiga jo�nab ketgach, «Napoliten» kafesining ayvonida o�tirib nurli reklama chiroqlarini, svetoforning qizil va yashil signallarini, sayilga chiqqan odamlarni, qator ketayotgan taksilar oqimi yonida taqa-tuq qilib borayotgan izvoshlarni, kechki ovqat ilinjida yakka holda va juft-juft bo�lib yurgan do�ndiqchalarni tomosha qildim. Men o�tirgan stol yonidan ko�hlikkina bir ayol o�tib, ko�cha bo�ylab ketayotganiga nazar solib turdim-u, uni ko�zdan qochirib boshqasiga qaragan edim, boyagi ayol yana qaytayotganini ko�rib qoldim.

U yana yonimdan o�tib ketayotganida ko�zlarimiz to�qnashdi-yu, ayol yonimga kelib o�tirdi. Darrov ofitsiant yetib keldi.

– Sen qanaqasidan ichasan? – so�radim men.

– Pernodan.

– Go�daklarga perno ichish mumkin emas.

– O�zing go�daksan.