Қуёш барибир чиқаверади

– Uncha hashamdor emas ekan.

– Yo�g�-e, – dedim men. – Balki Fuayoda ovqatlanishni istarsan? Unday bo�lsa, yana izvoshga o�tirib, orqangga qaytsang bo�lardi.

Kim bilandir birga ovqatlanib vaqtimni xush o�tkazarman, degan allaqanday yoqimli bir fikr xayolimga kelib qolgani uchun uni o�zim bilan birga olakelgandim. Men «do�ndiqcha»lar bilan ko�pdan beri ovqatlanmaganim uchun buning chidab bo�lmaydigan darajada zerikarli ekanini unutib qo�ygandim. Biz restoranga kirdik-da, Lavin xonim o�tirgan baland ish stoli yonidan yurib, orqa xonaga o�tdik.

– Bu yer unchalik yomon emas, – dedi u. – Hashamdor emas-u, ammo taomlari zo�r ekan.

– Lejdan ko�ra yaxshi-da.

– Bryusselda demoqchisan-da.

Biz yana bir shisha vino ichganimizdan keyin Jorjet sho�xlik qila boshladi. U qurt yegan hamma tishlarini ko�rsatib irjaydi. Qadah urishtirdik.

– Aslini olganda, yoqimtoy ekansan, – dedi u.

– Urushda yarador bo�lgandim, – dedim men. – La’nati urush!

Biz, aftidan urush haqida, uning madaniy olamni muqarrar halokatga olib kelishi, yaxshisi urushsiz yashash ma’qul ekani to�g�risida munozaraga berilib ketgan bo�lardik. Bu mavzu hiqildog�imga kelgan. Baxtimga birinchi xonadan kimdir chaqirib qoldi.

– Barns! Hey, Barns! Jeykob, Barns!

– O�rtoqlarim chaqiryapti, – dedim Jorjetga xonadan chiqayotganimda.

Uzun stol atrofida Breddoks bilan uning ulfatlari: Kon, Frensis Klayn, Breddoks xonim va yana menga notanish allaqanday odamlar o�tirishgan ekan.

– Raqs tushgani boramizmi? – so�radi Breddoks.

– Qayerga?

– Albatta, dansingga-da. Raqs tushishni yana yo�lga qo�yganimizni nahotki bilmasangiz? – gapga qo�shildi Breddoks xonim.

– Biz bilan yuraqoling, Jeyk. Hammamiz boramiz, – dedi stolning narigi tomonida o�tirgan Frensis.

– Albatta, boradi, – dedi Breddoks. – Mana bu yoqqa o�tiring, Barns, biz bilan qahva iching.

– Ma’qul.

– Xonimingizni ham boshlab keling, – dedi kulib Breddoks xonim. U kanadalik bo�lib, shu millatga xos erkin muomala qilardi.

– Tashakkur, hozir kelamiz, – dedim men. Orqa xonaga qaytdim.