Катта хонадон 1

– Нимаа? – Фазлиддиннинг важоҳати кескин ўзгарди: унда камдан-кам юз берувчи ҳолат – кўзлари ола-кула бўлди. – Хафа қилишга нима ҳаққи бор?

– Ўпкангни бос, укажон, буни ҳеч ким хафа қилгани йўқ. Ўзини ўзи хафа қилиб ўтирибди, – Ҳабиба укасининг елкасига уриб қўйди. Сўнг Ҳуснияга ўшқирди.

– Сен бу аловга карасин сепганинг нимаси?

– Ҳусния опамни айбламанг, – Ҳилола Ҳабибага эътироз билдирди. – Опам тўғрисини айтдилар.

– Опанг ҳам, ўзинг ҳам аввал қаердайдинглар? Энди келиб-келиб, тўй куни бировни боласидан айб ахтарасизларми? Уят эмасми?

– Э, биродарлар, ўзи нима гап? – Фазлиддин кўзларини катта очиб, Ҳуснияга, кейин Ҳабиба опасига саволомуз қаради.

– Агар ўша бола бирор қилиқ қилган бўлса, ҳозир ҳам кеч эмас, лаш-лушини кўтариб кетаверсин, мен синглимни хафа қилдириб қўймийман.

– Фазли, укажон, оғзингга келган гапни гапираверма. Ҳамма гап шундаки, иккала синглинг куёвбачани пиёнистага ўхшатишибди. Мен унақа белги кўрмадим, тузуккина бачайкан, загсдан чиққанимиздан кейин шаҳардаги “Ором” ресторанига зиёфат буюрганини айтди.

– Шуми, холос?

– Шундай-ку…– изоҳлади Ҳусния.

– Ака, сиз ўшани юз-кўзига диққат қилганмисиз?

– Йўқ, яқинигаям бормадим. Нима, ичиб олибдими?

– Унисини билмадик, лекин…

– Э, майда гап экан-РєСѓ, – Фазлиддин Т›СћР» силтади. – Р?чган бўлса, ичгандир.