ОМОНЛИК ТИЛАЙЛИК 2-жилд

Наҳот энди кетиб қоламан… Наҳот ана шу мўъжизалар ҳаммаси қолиб кетади?

– Ундай деманг, устоз, – дедим, – аямни олиб, Паркентга чиқинг. Бироз ҳаво олиб келасизлар.

– Албатта чиқамиз, – дедилар юзлари ёришиб.

– Аянгизни ҳам қийнаб юбордим. Озгина ҳордиқ чиқарса, яхши бўларди.

Афсус, Р±Сѓ РѕСЂР·Сѓ армонга айланди. Р?лоҳим, охиратлари РѕР±РѕРґ бўлгай. Бу шеър СЌСЃР° шогирдлар соғинчининг РЅРёРґРѕСЃРёРґРёСЂ:

Тўкилмоқ йўқ тўлмай қолганга,

Гулзорлар бор сўлмай қолганга,

Бир ўлмоқ бор ўлмай қолганга,

Осмон бугун паст келди, устоз,

Кетганингиз рост келди, устоз.

Азал қалбан озод эдингиз,

Қадди доим шамшод эдингиз,

Рост сўз айтиб сиз шод эдингиз,

Видо билан қайтгим йўқ, устоз,

Алвидо деб айтгим йўқ, устоз.

Дард бўлганга дард ҳам пушаймон,

Армонликдан лол қолар армон,

Эй дарёдил, эй метин инсон,

Жонни ўтга солдингиз, устоз,

Оташ бўлиб қолдингиз, устоз.

Оёқингиз кесган дўхтирлар,

Сиздан эмас, ўздан қўрқурлар,

Сабрингизга таҳсин ўқурлар,

Тош ҳам гоҳо толаркан, устоз,

Сизга ҳайрон қоларкан, устоз.

Шафоатли Шарофат ая,

Садоқатли Шарофат ая,

Бошингиздан минг ўргилди-я,

Ая сизга тоғ бўлди, устоз,

Бағрингизда боғ бўлди, устоз.

Адабиёт – одил сўз, деган,

Қадрига ет, қаро кўз, деган,

Ёлғон ёзган қўлни кес, деган,

Сиз тўғри сўз тумори, устоз,

Тутар шу сўз хумори, устоз.