Мовароуннаҳр ёди ёҳуд султон Қутуз қиссаси

– Ул малъуна бир турли чин айтмиш экан, бекам, – дея сочига бит оралаган мунажжиманинг тараша мисоли тиришган кўримсиз юзини кўз олдига келтирди Хадича.

Хонсултон қўли билан оғзини беркитиб, унсиз йиғлай бошлади.

– Хайрлиси бўлажакдур! Аммо бекам, бу он йиғламоқнинг фурсатимасдур, шошмасак бўлмас.

– Чиндан шошмасак бўлмас. – У йиғисини тийиб, хобгоҳда ухлаётган ўғли ёнига борди.

– Толеъингга яна нелар битилган бўлса сенинг?..

Бек бола уйқу ичида недир деди-да, нариги ёнига ағдарилиб, ухлашда давом этди.

– Бекзодам, бекзодам, туринг.

Жория Сайфиддиннинг устидан ёпинчиғини тортиб уйғотди, сўнгра оҳорли либоси жанда кийимга алмаштирилди.

– Бизни холи қўй, – деди Хонсултон оқсочига.

Ҳадича нарига чиқди. У эҳтиёт шарт атрофга синчков боқди: шукрки ҳужрада кимса йўқ, аммо чор тарафи таҳликали ридо ичига ўранган мисол жуда қўрқинчи кўринди.

Хонсултон Сайфиддинни олиб чиқай демасди. Ҳадича ичкарига мўралаб:

– Бекам, вақт тиғиз, шошмасак бўлмас. – деди.

Волиданинг жигарбандидан ҳеч ажралгиси йўқ эди. У дилбандининг юз-қўзидан телбаларча ўпар, пичирлаган кўйи бир нималарни тинмай фарзандига уқтирар эди.

Сайфиддин нуридийдасига қараб:

– Бек онам, дедикларингизни илло уқтим. Бас, ортиқ йиғламанг, хавотир бўлманг,– деди.

– Хўп, энди йиғламагаймен.