Мовароуннаҳр ёди ёҳуд султон Қутуз қиссаси

Сўнгра қайтиб яна жойига чўкди, қаро тун ридосига мотамсаро ўраниб, милт-милт ёнган шам ёғдусига тикилган кўйи узоқ ўтирди.

Аслида у Ҳадичадан хабар кутаётир эди, аммо бу мужда таҳликали эди ниҳоят.

Жория ичкарига кирган маҳал Хонсултон бирдан ҳушёр тортди. Аллақандай таҳлика ичида бекасига яқинлашган Ҳадича сирли шипшиди:

– Бекам, дедиклари чин эмуш, чиндан болани илон чаққанмуш.

– Демак чин эмуш. – Хонсултоннинг лаблари қимтинди, сўнгра фурсат ўтиб, – хўш, – дея оқсочига олазарак боқди.

– У ўлипдур.

Хонсултон ўрнидан туриб кетди.

– Ўлиптиму?

– Шундоқ.

– Демак, иш ниҳоят ҳал бўлажакдур.

– Р?С€, илло битажактур, бекам. Пайтдан фойдалангаймиз.

– Бу ҳақда оғанг Ҳамзага ишорат жўнатдингму?

Хадича боши билан унсиз “шундоқ” деган маънода бекасининг гапларини тасдиқлаб, “хабар учирдим” деди, аслида унинг Хонсултонга айтажак бошқа муҳим гапи ҳам бор эди:

– Бунда ўлган боланинг майитини олиб келурлар.

– Бошқа турли бўлса, ақлим шошарди зотан… Албат, талабларин сўзсиз адо этажакмиз.

Хонсултон чуқур нафас олиб:

– Ниҳоят, ўғлум мўғулларнинг темир чангалидан қутулажакдур, ўлим чекилажакдур, “…ўғлингиза ғайбдин қутқарув келаётир…” дея рост айтмиш экан фолбин хотун, – эслади Хонсултон, кейин пичирлаган кўйи яна нималардир деди.