Қутлуғ қон

Yormat aka, ertaga boramizmi, unaqa odamlar juda kekchi bo�ladi-ku?

Yormat indamadi. Yo�lchi hozir qilgan ishidan o�zi xursand. Bir ko�p odamlar unga rahmat aytdi, ba’zilari uning yelkasiga qoqdi. Ishi Yormatday toshko�ngilli, qo�rqoq odamga yoqmasa yoqmasin!..

Yo�lchi o�z manziliga qaytib, pichan «to�shakka» cho�zilarkan, haligi yerdan yana nog�ora taraqladi: bazm!

IV

Vaqt namozasrga yaqin edi. Tantiboyvachcha kechagi bazm va ichkilik kayfini butun kun cho�zilgan uyqu bilan tiniqtirib, qo�rg�on eshigidan bog� tashqarisiga chiqdi.

– Qambar, chilim keltir! – daladan qaytgan xizmatkoriga buyurdi.

Qambar ixcham, yarqiroq mis chilimni olib keldi, «pishitib» xo�jayinga tutdi.

– Xo�jayin, – odatdagicha takallufsizlik bilan dedi u, – bukun bir talay ish qildik. Qaynatangiznikidan kelgan yigit juda yaxshi ishladi.

– Aha, keldimi? Durust! Qaynatam ishning ko�zini biladigan odam. Xizmatkorlari bari yaxshi ishlaydi. Mana sen bo�lsang, ovqat yeyishdan boshqani bilmaysan.

– Ana, kelyapti, – ketmonni yelkaga olib, og�ir qadam bosib kelayotgan Yo�lchini ko�rsatdi Qambar.

Yo�lchi hovuz bo�yiga yaqinlashganda Tantiboyvachchaga ko�zi tushdi. Jo�rttaga dadil yurib ketmonni devor tagiga qo�ydi-da, shoshmay, beparvolik bilan betini yuvdi, belbog�ini yechib ohista artdi, so�ng boyvachcha bilan ko�rishdi.

– Horma, yigit, o�tirchi, – Yo�lchiga boshdan-oyoq tikilib dedi boyvachcha.

Yo�lchi uning qarshisiga o�tirdi. Tantiboyvachcha unga jilmayib, bir nimadan o�kingan kabi, boshini tebratib dedi:

– Kechasi bazmda bormiding? U yigit sen emasmi?

– Men edim, – dedi Yo�lchi.

– Mastlik, qursin, toza mashmasha qilibman, he-he-he, – sovuq kuldi boyvachcha.

– Xo�jayin, har yerda bir g�alva qo�tarasiz.

Tantiboyvachcha uni hazilsimon koyib, keyin Yo�lchiga so�zladi:

– Birinchi o�qdan xudo asradi bachchani, ikkinchi o�qdan sen saqlab qolding. Otar edim, kayfim taraq edi.

– Nimaga u bechoraga o�q uzdingiz? —voqeaning sababini yaxshiroq anglash uchunmi, yo jo�rttagami so�radi Yo�lchi.

U bir nafas sukut qildi.