Хлопчыкi i дзяўчынкi

Праз тыдзень надпiс зафарбавалi, а яшчэ праз дзень ён з'явiyся зноy.

– Ну як поспехi? – спакойна спытаy Аляксандр Бранiслававiч, але маё натрэнiраванае вуха пачула ледзь улоyныя ноткi гневу y яго голасе.

– Я… я не ведаю… – прамармытаy я.

– А хто ведае? Хто павiнен, маць тваю, ведаць, – зароy начальнiк. – У Колi быy цi бегаy на мiтынг з БЧБ?

– Так точна, быy, – адказаy я.

– І што? – спытаy палкоyнiк.

– Нiчога. На вiдэа нiчога няма.

– Маць вашу, ды як на вiдэа можа нiчога не быць, калi крайняя камера ахоплiвае гэтую сценку, а?

– Я… я не ведаю… – прабуркаy я.

– Трыдварасы, маць вашу, – бушаваy начальнiк. – Добра, я сёе-тое прыдумаy, – сказаy ён трохi супакоiyшыся.

Праз тыдзень над тым самым месцам, якое аблюбаваy для сябе няyрымслiвы мастак, паставiлi яшчэ адну камеру. Надпiс паспелi зафарбаваць за два днi да гэтага. Аднак праз некалькi дзён ён з'явiyся зноyку, а Коля далажыy, што i новая камера не змагла зафiксаваць няyлоyнага аматара жоyтай фарбы.

– Ты мне пакладзеш пасведчанне на стол, змагар! – пагрозлiва прашыпеy палкоyнiк, калi я зноy увайшоy у яго кабiнет.

– Ды за што? – амаль выгукнуy я.

– А за тое, змагар, – адрэзаy Аляксандр Бранiслававiч.

– Ды я ж не вiнаваты… Што я магу зрабiць?

– Тое-сёе можаш, тваю маць, – сказаy палкоyнiк, злёгку пастукваючы пальцамi па стале i радасна пасмiхаючыся. – З сённяшняй ночы будзеш дзяжурыць у машыне i падпiльноyваць гэтага Айвазоyскага…

– Айвазоyскi… – пачаy я.

– Што? Што ты там хацеy сказаць? – спытаy Аляксандр Бранiслававiч, злёгку прыyздымаючыся y крэсле.

– Не, нiчога, – адказаy я i апусцiy вочы.

– Вось так лепш, – заyважыy начальнiк. – Можаце iсцi, Астапеня.

Тры наступных ночы я дзяжурыy у машыне, запаркаваннай непадалёк ад сценкi, на якой перыядычна красаваyся жоyты надпiс. Было вельмi цяжка, але я дамогся вынiку! Надпiс не з'явiyся.

– Ну вось бачыш, Андрэй, – сказаy Аляксандр Бранiслававiч, – ёсць вынiк. Можа пакiнуць цябе дзяжурыць яшчэ на месяцок?

– Але… – пачаy я.

– Ну хай там, – сказаy палкоyнiк i засмяяyся. – Бачу, што ты ледзь на нагах стаiш. Можаш адаспацца. Скачы дадому, як гэтая ваша Павоня.

– Пагоня! – паправiy я.

– Вольны! – сказаy палкоyнiк i махнуy рукой.

Я выйшаy з кабiнета. А праз два днi жоyты надпiс: «Дыктатура» зноyку вiднеyся на сцяне yправы. Ён здаваyся нават крыху большым, чым папярэднiя. Я быy у жаху, прадчуваючы, што зараз зробiць са мною начальнiк. Але мяне нiхто не выклiкаy. Усё было цiха.