На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Хлопчыкi i дзяўчынкi» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная русская литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Хлопчыкi i дзяўчынкi

Автор
Дата выхода
04 апреля 2019
🔍 Загляните за кулисы "Хлопчыкi i дзяўчынкi" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Хлопчыкi i дзяўчынкi" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Яўген Аснарэўскі) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
Хлопчыкі і дзяўчынкі — кнiга аб адной краiне. Перад чытачом з'явяцца, сярод іншых, хлопчык сірата, жонка чыноўніка, настаўніца літаратуры, якую абвінавачваюць у дзіўным злачынстве, габрэй, што рашае вярнуцца на радзіму продкаў — Беларусь, беглы шызафрэнік, які размаўляе з помнікамі Леніну, стары дзед з лясной глушы і бяздомная дзяўчына. Усе гісторыі складзеныя ў пазл, і галоўнае тут не персанажы, а краіна, якая вымалёўваецца на іх фоне.
📚 Читайте "Хлопчыкi i дзяўчынкi" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Хлопчыкi i дзяўчынкi", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
– Ты, * ляць, усё разумееш… А калi не хочаш, каб цябе, у такiх сiтуацыях, падазравалi, то i паводзь сябе як чалавек, размаyляй нармальна…
– А я што ненармальна размаyляю? Я што не маю права размаyляць на роднай мове, якая, дарэчы, дзяржаyная?..
– Маеш-маеш, – перапынiy мяне Аляксандр Бранiслававiч, – я проста табе па-добраму хацеy параiць… ну каб ты y такiя вось сiтуацыi не трапляy.
– Ды якiя такiя? У вас наогул нiякiх падстаy мяне падазраваць няма.
– А вось i ёсць.
– Не, няма падстаy.
– Ты мне яшчэ будзеш тут спрачацца, нягоднiк! – крыкнуy начальнiк.
– Не-не, – адказаy я.
– Кароч, ясна yсё з табой… Ідзi i падумай аб сваiх паводзiнах!
– Пра што канкрэтна падумаць?
– Вольны! – гаркнуy палкоyнiк i я выйшаy з кабiнета.
Надпiс зафарбавалi хутка. Але праз некалькi дзён ён зноyку з'явiyся на тым жа месцы, амаль такi ж, як першы. Вялiкi, зроблены жоyтай фарбай, надпiс: «Дыктатура» зноy бударажыy наша мiлiцэйскае yпраyленне, будынак якога раскiнулася y цэнтры горада на невялiкай горцы.
– Бачыy? – спытаy палкоyнiк, гледзячы на мяне спадылба.
– Так точна, бачыy.
– Што думаеш?
– А што я магу думаць?
– Ты мне дурня не ляпi! – крыкнуy начальнiк.
– Вiнаваты…
– Ну, карацей, Астапеня, спытаю прама: ты пiсаy?
– Не, не я, – сказаy я цвёрдым тонам, гледзячы палкоyнiку прама y вочы.
– Хм… А я вось на цябе падумаy.
– Гэта я yжо зразумеy.
– Ну раз не ты, то добра.
– Айвазоyскi пiсаy марскiя пейзажы, – сказаy я i тут жа прыкусiy язык.
– Ты што яшчэ i разумнiчаць будзеш? – з кiслай усмешкай спытаy начальнiк.
– Не.
– Пайшоy нахрэн адсюль да Колi! – загрымеy Аляксандр Бранiслававiч, узнiмаючыся з крэсла i хутка чырванеючы.
– Ёсць! – спалохана крыкнуy я i, чаканячы крокi, выйшаy з кабiнета, пачуyшы y спiну «Змагар, маць тваю».
– Здарова, Андруха змагарок, БЧБ не захапiy? – сказаy Коля, калi я yвайшоy у яго кабiнет. – Ты, мабыць, наконт запiсаy з камеры над сценкай, на якой гэты хрэнаy надпiс, так?
– Так, – адказаy я.
– Няма там нiчога.
– Як гэта нiчога няма? – прамармытаy я. – З крайняй камеры павiнна быць бачна.
– Павiнна, але не бачна, – сказаy Коля.
– Мда… – сказаy я задуменна.











