Слоў моб

Qvarta vigilia

Я намагаyся падаyжаць памяць – ад дожджычку y чацвер i па сей калядны дзень, па начах уставаy, таптаyся вакол стала, а на стале скакалi чарцяшкi, зусiм яшчэ нераспазнаныя, але yжо пагрозлiвыя i небяспечныя.

Часам мне чулiся серэнады, усё як мае быць, са словамi i музыкай, такiя гучныя, ажно каб суняць гэтую музыку, я бiyся галавой аб батарэю, пазбаyляючыся ад д'ябальскiх спеваy да апошняе ноткi.

Я спрабаваy не выходзiць з дому, калi yначы яны гукалi мяне пад акном, я трымаyся як мог – пазногцямi, тэлефонамi, вершыкамi i yсмешкамi, але yсё саслiзгвала i ляцела надвор, дзе яны yжо чакалi, такiя сумныя, недасягальна сумныя – тры сястрыцы, тры дзявiцы, тры парадкi.

І першая сястрыца была чорнатварая, i калi яна глядзела, то бачыла навылёт. А другая сястрыца была бязрукая, але калi яна хапала за горла, нельга было анi выцерабiцца, анi yцячы. А трэцяя сястрыца спазнавала чалавека, спазнавала да самае глыбiнi, i пасля гэтага yжо чалавек не жыy доyга.

І я стаяy перад iмi y снежным сумёце, спадзеючыся, што ты прыйдзеш i yстанеш памiж iмi, сястра мая нявеста.

Але ты нiколi не прыходзiла.

Кундалiнi самотнага лыжнiка

Георгiю Іванаву

Ён памятае яшчэ ржавае лета i пясок на зубах, i цёплую гарэлку, i гуркi, i тое, як яна звiвалася пад iм i пахла арэхамi… І камары, i камета…

Цяпер – снег, ноч, i лесу зусiм не пазнаць. Зноyку гэтая лiхаманка, ён так хоча яе, i гэта падаецца яму дзiyным, таму што ён ужо не бачыць, як даyней, а яе можна yбачыць толькi так, як ён бачыy тады.

Паскараючы бег, ён думае, што яны i так былi непатрэбнымi, абыякавымi медыумамi лета. Гэтая думка амаль супакойвае яго. Ненадоyга.

Парыпвае снег пад лыжамi, чарнеюць хваiны, чырванее страх у ягонай галаве. Разгойдваецца белы трохкутнiк аблiчча. Усё ясна. Нiчога не ясна. У гурбах яму мрояцца рысы ейнага аблiчча, абрысы цела – ён хапае снег прыгаршчамi i есць, i смяецца ад роспачы i бяссiлля. Снег – пякучая жаданая гарачая магма – знянацку растае y горле.

Мiма, зноy мiма. Ён сплёyвае i адкашлiваецца, стоячы на карачках, а хваiны yзносяць заклёны: “Спi, спi, неспакойны, кладзiся, тут мякка, тут добра – кладзiся, с-с-с-спi!”

Космас i yтульны будзiльнiк на тумбачцы y ейнай спальнi. Боль у скронях i кволая надзея. Ён выпраyляе яе y бяздонныя тонi, чорныя воды, крынiчныя вiры.

– Вазьмi мяне за руку, любы.

Вярнуyшыся да памяцi, ён бачыць, што пацiскае яловую лапку.

У грыбы

Вось грыбнiк знайшоy вока.