На дняпроўскім лузе

Але ж не будзеш лезцi y душу чалавека, дапытвацца, як жыве, чаму дакацiyся да такога стану…

І вось аднойчы Вiктару пашанцавала – у магазiне нечакана yбачыy Веру. Пазнаy яе адразу, бо i яму падабалася яна y школьныя гады. Была яна па-ранейшаму прывабнай на выгляд, усё такiмi ж былi прыгожыя ад прыроды рысы твару, невысокая зграбная постаць. А вось у вачах быy бязмежны сум.

– Вiктар?!. – радасна yсклiкнула яна. – Цэлую вечнасць не бачылiся! Як ты жывеш?

– Нармальна. Вось памяняy кватэру, з большай на меншую, атрымаy даплату ды дапамог сыну кватэру пабудаваць.

Я раней жыy у Чыжоyцы, а зараз вось у вашым мiкрараёне…

– А-а-а… А я думаю, за столькi гадоy нi разу не сустрэлiся…

– Раскажы пра сябе! – Вiктар уважлiва глядзеy у Верыны вочы, поyныя смутку. – Я сустрэy з месяц таму твайго мужа…

– Аркадзя? – неяк загадкава yсмiхнулася Вера. – Даyно yжо ён мне не муж, хоць i жывём у адной кватэры. Прыватызавалi калiсьцi, а зараз вось пакутуем. Развялiся, а кватэру – двухпакаёвую «хрушчоyку» размяняць нiяк не можам.

Вера памаyчала. Вiдаць было, што сямейнае жыццё яе не песцiла, хвалiцца няма чым.

– А пачалося yсё з-за дробязi, – працягвала Вера, цярэбячы гузiкi на сваiм старым палiто. – Стаy Аркадзь прыходзiць з працы крыху выпiyшым. Калi я yшчувала яго, маyляy, лепш бы дзецям цукерак купiy, Аркадзь тлумачыy, што нельга было адмовiцца, дый наогул, што тут такога, зняy стрэс пасля работы… І вось такое зняцце стрэсаy працягвалася год, другi, трэцi… А потым пачалася наогул катарга.

З работы турнулi, а быy жа iнжынерам! Стаy простым рабочым, а затым перабiваyся выпадковымi заробкамi. А дзецi – сын i дачка – падрасталi, трэба ж было кармiць, апранаць, потым сын у тэхнiкум паступiy, а дачка – у медвучылiшча. А што я зраблю з адной сваёй зарплаты?

Аркадзь жа, замест таго, каб дамоy прыносiць грошы, стаy выносiць з дому, прычым не толькi грошы, але i рэчы. Ён i не заyважыy, як захварэy на алкагалiзм. А потым спахапiyся, але было yжо позна.

Ён разумеy, што робiць няправiльна, дрэнна, што ап’яненне – гэта добраахвотнае вар’яцтва чалавека. Аднойчы y час прасвятлення y яго нават верш нарадзiyся:

Начинается снова запой,

Начинаются снова страдания

Для меня и моей дорогой,

Что грозилась сказать «До свиданья…»

А як ён пакутваy! Спачатку тыдзень-два беспрабудна п’е, а потым – хварэе. Вiно яму помсцiла. Я настаяла, каб закадзiраваyся. Сябры дапамаглi, завялi да yрача.