Новая Зямля: Куканія

Ён спадзяваyся, дзяyчына застанецца прыслугоyваць пры стале, але спадзевы былi марныя – яна вярнулася да стойкi.

Дарэмна пашукаyшы мяса y вадкаватым талалуi, Юргель панура мачаy мох у халодную жыжку i запiваy вадою з прысмакам балота. Сяк-так спатолiyшы голад, ён памахаy прыслужнiцы пустою мiскай, а калi тая падышла, адрыгнуy, даy ёй плескача i падняyся, каб сысьцi. Але тут жа абсеy, атрымаyшы моцную аплявуху.

– У хляве нарадзiyся? Хто дазваляy распушчаць рукi? І куды гэта зыбраyся? Зь цябе сем iзрояy.

Юргель шчыра абурыyся:

– Чаму сем? Раней спадарычна казала пра шэсьць.

– Адзiн iзрой – царкоyны збор Лясным багом, – прыслужнiца прымхлiва падняла далонь з растапыранымi пальцамi, i Юргель прыгадаy дрэва на сьвятарскiм насове. А потым прыгадаy, што Бэнэдэльберт не заплацiy нiчога.

– Як бы там нi было, я спытаyся выключна дзеля цiкаyнасьцi, бо yсё адно ня маю з сабой грошай. Разумееш, за мною здарылася такая…

Прыслужнiца падала знак карчмару, i той выйшаy з-за стойкi з друком.

– Бачу, узьнiкла прыкрае непаразуменьне, – захваляваyся Юргель. – Я yсяго хацеy сказаць, што грошай ня маю, але пакiну y заклад кудмень з вокам ляснога чыпiрадлы, – ён сьцягнуy з шыi цьмяную кульку y аправе на ланцужку. – Выраблены вайдэлётамi Касьмiчнага зьнiчу з выспы Ду. Аберагае ад сурокаy i чараy.

Карчмар пакруцiy кульку мiж пальцамi i высмаркаyся y руку.

– Звычайны бафанiт. Такiх цацаy багата y срацы. У нашым лесе можна торбамi зьбiраць. Але, – карчмаровы вочы заблiшчэлi, – аправа добрая. Вазьму y кошт твайго сталаваньня.

– Прашу заyважыць, такi кудмень, хай сабе з бафанiту, каштуе значна болей за талерку халоднага талалую. У Вiльнi за яго, – упэyнена хлусiy Юргель, – я купiy бы дом. Таму чакаю на сваю рэшту.

Карчмар перахапiy друк абедзьвюма рукамi, i Юргель пасьпяшаyся высьлiзнуць з-за сталу.

– Да вечару прынясу сем iзрояy i выкуплю абярог.

Бамбiза пырхнуy:

– Ну-ну, разжыцца грашыма y Цёмналесьсi ня так проста.

– Для Юргеля Нязломка няма нiчога немажлiвага. Скiруйце мяне на царкву Лясных багоy. Дзякую i не разьвiтваюся.

Царкву – найвышэйшы будынак Цёмналесься – Юргель знайшоy бязь цяжкасьцяy. Таксама драyляная, пачарнелая ад часу, яна, тым ня менш, выглядала больш дагледжанаю за астатнiя хаты i вылучалася вежаю над дальшым ад уваходу канцом.