ИСАТАЙ – МАХАМБЕТ

Қанша мақтан айтсам да,

Он сан ата ноғайдың,

Қыл жалаулы қалмақтың,

Тоқтамаған сырдаң жер.

Асанқайғы, Телағыс,

Қазтуған менен Шораны

Қапыда алдап ұрған жер.

Қара Р?ваннан қысылып,

Өкшесін содан ысырып,

Солардың талақ қылған жер.

Мұнда отырсаң, тұтар деп

Хиуа мен Ауған, Бұхардан

Көшінің басын бұрған жер.

Билеп тұрған Қазанды,

Тартқызам деп жазаңды,

Ханның туған шешесі –

Сүйінбике ханымды

Тұтқын қылып бұған жер.

Қашып көшкен ноғайды

Қайырмаққа серт етіп,

Ат сабылтып қуған жер.

Шүйіштің ұлы Қазтуған,

Туған жерін қия алмай,

Еділ менен Жайықтың,

Арасына сыя алмай,

Қонысын жоқтап зар еңірек,

Жаспенен бетін жуған жер.

Солардан қалған қонысты,

Өзімсініп иеленген,

Шаруасы шалқып кенелген;

Кеміп қалған көп дəулет,

Екі-үш жылда жетісіп,

Көп ұзамай төленген;

Жазғы туған құлыны,

Құнандай арда тел емген;

Жесір қатын, жетім ұл,

Жер арқасы байлық пен,

Қазынаға бөленген,

Р?сатай менен Махамбет,

Тастемір, Дəрі, Балқы би,

Жайылған, Қабыл, Жақсымбет

Өзі бүтін тұрғанда,

Аздары көпке теңелген.

Қасына ерген қарашы:

Алашада Ырсалы,

Ысыдағы Қабыланбай,

Есенқұл, Үбі, Таңатар

Жау дегенде даяр боп,

Аттанып қосы жөнелген.

Есенгелді, Қосқара

Қолына ұстап көк найза,

Көкірегіне жел енген.