Сұлушаш

Қыстай көшкен қос та енді кейін қарай

Бетін бұрды ел жаққа бейімделіп,

«Сұлуыма бір табан жақындадым» –

Деген жанша, Алтайға ажар еніп,

Күндіз-түні ат үстін босатпастан,

Жүре берді қуанып, көңілденіп,

Қос сол көшкен бойымен жер қарая,

Құланөтпес түбіне қарай келіп,

Тігілді де, жылқыны тоқыратты,

«Келдік» деп иесіне хабар беріп.

Түс еді, жылқы біткен жусап жатқан,

Алтай мен бір жолдасы жылқы баққан,

Аттарын қаңтарысып отыр еді,

Көрінді бір салт атты ауыл жақтан.

Алыстан аттың түсі қылаңданып,

Қара құйрық желпеңдеп бұлаң қаққан.

«Бұл кім!» деп көз тігісіп отырғанда,

Бір жігіт келе қалды жорғалатқан.

Терлеген боз жорғасы бүлкіл қағып,

Толқыған толқындай боп ырғаланып,

Аузынан ақ көбігі бұрқ-бұрқ етіп,

Тайпаңдап «ə» дегенше келе қалып.

Қараса Сейіл дейтін жігіт екен,

Атынан түсірісті бұлар танып.

Жайласып, амандыққа келгеннен соң,

Алтайды шықты Сейіл оңаша алып.

– «Келіп ем – деді Сейіл, –  əдейі саған,

Тапсырды бір аманат сұлу маған».

«Алдымнан жұма күні қарсы шықсын,

Алтайды сай басында тосып алам» –

Деп мені хабаршыға салып отыр,

Сөзімде жалған бар деп болма алаң.

Сенімен осы арада уəделесіп,

Ауылға көп кідірмей қайта барам.

Алтайдың тұла бойы шымырлады,

Жүрегі дүрс-дүрс соғып жыбырлады.

Жалғыз-ақ сыр сақтағыш сұрша беті,

Білдірмей сасқандығын құбылмады.