Сұлушаш

Көптен бері жүректе топ боп жүрген,

Ақтарды іштерінен қалың шерді.

Сұлудан көзін алмай тесе қарап,

Ер Алтай «уһ», «Ойпырмай, уһ» – дей берді.

Қайғысы ер Алтайдың бақ па, мал ма?

Не нəрсе күйінгендей батты жанға?

Болмаса өткен өмір уландырған,

Кəрілік келіп жеткен өлер шал ма?

Немесе мынау сұлу табиғаттың

Алтайға ұнамаған жері бар ма?–

Жоқ! Оған бақ пен малдың керегі жоқ,

Қайғысы, – алды-артына сенері жоқ.

Өлетін халге-жетсе жаны ашып,

Аузына əкеп сусын берері жоқ.

Алдында күндей күлген мынау сұлу,

Жандыра жүрегіне түскен бір шоқ.

Сол шоқты сөндірем деп жүргенінде,

Рақымсыз қандай күнге болады соқ.

Бəрін айт, бірін айт та, ит жоқшылық

Жүректі айнытады құсықтай боп.

«Алтайжан, – деді Сұлу оған қарап, –

Қарақат қара көзін тура қадап, –

Қыздың көрген қызығы бес-ақ күндік,

Мұндай дəурен басымнан өтеді əлі-ақ.

Міне мен он жетіге аяқ бастым,

Бұл өмір жиырмаға жетсе сол-ақ.

Өз алтын босағаңды аттаған соң,

Өмірге болғаның жай күйсіз қонақ.

Сүйіктің еркін басын ноқтаға ілді.

Құда түсіп айттырды бір жер дүмді,

Атастырған адамның теңі емеспін,

Сұрастырып ғашығың жаңа білді.

Өмірімде жар емес, жалын құшып.

Өткізбекпін құсамен көрер күнді,

Соны саған естіртпек болып бүгін,

Əдей келдім, төккелі іште мұңды!..»

Есіне түсіп барлық дос пен қасы,

Сұлудың мөлтілтеді көзде жасы.