Двое на вуліцы

Усё пакiнуy ён – i хату, i нажытае разам дабро, i пайшоy да другой жанчыны, якую кахаy, – пайшоy, у чым стаяy.

Вось гэтая яго высакароднасць i раззлавала яе яшчэ горш: «Няхай, няхай iдзе, паглядзiм, як тая подсцiлка яму болей, чым я, касцюмаy справiць», – злапомслiва казала яна суседкам i yсялякую мужчынскую бяду прымала зараз як сваю радасць.

Алег жа адчуваy сябе сёння на дзiва спакойна – мусiць, пакуль была y яго справа. Ён па-хлапечы лёгка – часам i праз дзве прыступкi – бег уверх па лесвiцы i таму не заyважыy, як апынуyся на сваiм паверсе.

Узняyся вышэй, да акна. Азiрнуyся на Сашкавы дзверы – ля iх стаяла нейкая ламаная скрыня, а y ёй ляжаy чорны, скручаны, як змяя, у многiх месцах аголены маток проваду, падключанага да электрычнага шчыта: вiдаць, Тоня прымусiла Сашку рабiць у хаце вялiкi рамонт.

Ён прыслухаyся, цi не адкрывае дзе хто дзверы, а потым хуценька, нiбы злодзей, запiхнуy мядзведзiка за цёплую батарэю i адразу ж выпрастаyся – нiбыта нiчога i не рабiy.

Пастаяy крыху, зноy чамусьцi прыслухаyся.

І вось тут, зрабiyшы галоyную, як яму здавалася, справу, што i вяла яго сюды, i была яго мэтаю, адчуy раптам, якi ён самотны i якая навокал яго пустата.

Нават пад курткаю, там, дзе толькi што, прытулiyшыся да грудзей, ляжаy цёплы мядзведзiк, таксама было пуста i холадна: Алег, здавалася, напраyду адчуваy зараз, як неiснуючы, золкi i прывiдны вецер выстуджвае, нiбы птушынае гняздо, нагрэтае вушасцiкам месца.

Ён пацiху, без ранейшага iмпэту спусцiyся yнiз i, унурыyшыся, абыякава пайшоy па горадзе – не ведаy куды, не ведаy чаго, а iшоy проста так, каб не стаяць на месцы.

На гэтай золкай вулiцы яму мiжволi прыгадаyся дзядзька Пiлiп, далёкi родзiч, стары i адзiнокi чалавек, якi yвесь час ухутваyся y каyняры i шалiкi, нiбыта яму заyсёды, нават i летам, у самую спякоту, было холадна. Дзядзька Пiлiп жыy у Вiцебску, быy ужо на пенсii i, як казалi y iхняй вёсцы, пад старасць зусiм здзяцiнеy – гаварыy сам з сабою, сам сабе пiсаy пiсьмы i кiдаy iх у паштовыя скрынкi: дзядзька Пiлiп прызнаваyся, што яму потым прыемна было iх атрымлiваць з поштаю – сапраyдныя, заклееныя, са штэмпелямi – быццам бы i пра цябе вось нехта yспомнiy.

Пад старасць ён пачаy шмат разважаць пра самае запаветнае i сваiмi думкамi ахвотна дзялiyся з кожным. Дзядзька Пiлiп лiчыy, што чалавек мiнае за сваё жыццё некалькi стадый: час пазнання свету – дзяцiнства, пара кахання – юнацтва, пара працы – сталасць i час хвароб – старасць.