Двое на вуліцы

Алег, разумеючы, што зараз тут пачнецца, колькi будзе слёз i крыку – усе будуць плакаць i yсе крычаць, – аж сцяyся, адно yявiyшы yсё гэта, i пачаy паспешлiва шукаць нейкага выхаду, каб не нерваваць i малога, i Тоню, i сябе.

– Пойдзем, Вовачка, пойдзем дамоy. Але, разумееш, вось якая неспадзеyка выйшла – сёння ж я y камандзiроyку еду. А як толькi вярнуся назад, зайду да дзядзi Сашы, забяру цябе i мы пойдзем з табою дадому. Згода?

Вова махнуy галавою, вырваyся з бацькавых абдымкаy i што ёсць сiлы – Алег нават баяyся, каб ён не пляснуyся y гразь, – пабег да Тонi.

– Мама, мамачка, – крычаy ён, – а татка з’ездзiць у камандзiроyку, а потым забярэ мяне i цябе, i мы будзем разам з iм жыць!

Сонца yжо не было вiдаць – яно схавалася за дамы, – а хмары y тым баку, дзе стаяла Тоня, увачавiдкi разрасталiся, шырэлi, настойлiва выпростваючы свае вялiкiя i халодныя шчупальцы.

Алег зноy адчуy у горле той самы даyкi камяк, зноy стала мокра вачам, i таму, каб зусiм не расплакацца – ён i праyда, аказваецца, размазня, – крута павярнуyся i шырока пайшоy ад сына, ад жонкi, ад хаты – далей, далей, далей.

Ён чуy, як Вовачка клiкаy яго: «Тата, татачка!» – але не паварочваyся, iшоy размашыста, нiбы бег. Калi мiнаy сваю веранду, вочы яго выпадкова наткнулiся на лейтэнанта, якi якраз выходзiy з пад’езда, але не затрымалiся на iм – слiзганулi, нiбы па пустому месцу.

Ён iшоy шпарка i рашуча. Ён ужо нават не думаючы, ведаy, куды iдзе, – там, у «палонцы», яшчэ сядзелi за сталом сябры i перад iмi, вядома ж, стаялi адкаркаваныя, недапiтыя бутэлькi.

* * *

Наблiжаyся Новы год, а снегу yсё яшчэ не было.

Золкi, сiберны, выхаладжаны парывiстым ветрам дождж, лужыны i гразь на тратуарах i на вулiцы, машыны, па самыя вокны запырсканыя гразёю, i таму шэрыя, непрыгожыя, будзённыя, туман, якi ледзь не кожны дзень вiсеy над камянiцамi, ад чаго горад здаваyся цёмным i непрытульным, – усё гэта, нiбы хвароба, круцiла настрой, раздражняла i начыста падмiнала тое радаснае, светлае i шчымлiвае yзрушэнне, у якiм звычайна жыве чалавек, чакаючы свята: нягледзячы на тое што yжо мiнаy першы месяц зiмы, здавалася, нiбыта на дварэ стаiць самая цёплая, глыбокая восень, а да Новага года яшчэ дужа далёка.

Былi якраз тыя гады, калi i вясною, i летам, i зiмою нудзела адна толькi пара – восень.

У магазiнах i на плошчах ужо стаялi yпрыгожаныя ёлкi, але без снегу не глядзелiся i яны: былi нiбыта лiшнiя i непатрэбныя yсюды.