Двое на вуліцы

Хлопцы жартавалi: «Нiчога, нiчога, Жавейка, цярпi – каму y карты не шанцуе, таму y каханнi ой як ручыць». Ён смяяyся разам з iмi над сваiм няyмельствам, а сам думаy: «От чэрцi, яшчэ пацяшаюцца! Лёгка iм пацяшацца, калi самiм шанцуе i там, i там – i y карты, i y каханнi».

Аднаго, не зважаючы на тое, што ён часам можа захапiцца i лiшне «yздаць на гарачае каменне», шчыра любiць жонка – цiхая, памяркоyная i клапатлiвая, крыху старэйшая за яго па гадах жанчына. Яна вельмi яго даглядае – вось тут, у камандзiроyцы, без яе yвагi i ласкавых рук ён неяк пакамячыyся yвесь, зацёрся, пабруднеy – сарочкi не мые, чаравiкi не чысцiць, – калi хочаце, нават змiзарнеy i страцiy той свежы выгляд, якiм ён заyсёды, дзякуючы жончыным клопатам, мог пахвалiцца дома.

А другi, Радзiк, амаль кожны дзень бегае на мясцовую пошту i звонiць жонцы, з якою яны жывуць так ужо дружна i злагадна, што нават суседзi часам жартуюць: «Вы yжо хоць бы калi для прылiку пасварылiся, цi што».

Зараз жонка y яго цяжарная – па ёй, праyда, гэтага яшчэ не вiдно, але Радзiк сам так кажа, а яму ж вiдней, – i таму ён хвалюецца i за яе, i за дачку, – ён чамусьцi yпэyнены, што y яго будзе дачка, – i за першага сына, якi застаyся на цэлы месяц з мацi.

У яго, у Жавейкi, увесь час тухла папяроска, ён часта браy са стала запалкi i прыкурваy наноy, а Лясун жартаваy i з гэтага: «Вось бачыш, папяроска таксама тухне. Значыць, нехта думае пра цябе, сумуе без цябе, чакае.

Глядзi, вунь як у Радзiка папяроска ярка гарыць, бо пра яго ж нiхто не думае».

Радзiк – малады iнжынер, амаль яшчэ хлапчук. І наiyны, наiyны. Жанiyся ён ужо даyнавата, гадоy з пяць назад, але пакуль што, вiдаць, яшчэ не нацешыyся з сямейнага шчасця i таму адусюль, як на злом галавы, хутчэй бег дадому – да маладой сваёй жонкi.

«А каму пра Радзiка думаць? – сур’ёзна, знарок уважлiва гледзячы y карты, вёy сваё Лясун. – Жонка y яго ёмкая, прыгожая, маладая. Хiба яна будзе сядзець дома i чакаць нейкага там Радзiка з камандзiроyкi? Вядома ж, не! Яна yжо недзе даyно да другiх пабегла – туды, дзе кампанiя, вiно, танцулькi…»

Радзiк неяк разгублена i y той жа час дужа пiльна паглядзеy на Лесуна – цi смяецца ён, цi напраyду yсё гэта гаворыць? – а пасля, перахапiyшы ледзь улоyную yсмешку Жавейкi, зморшчыyся: «Не вярзi ты, Лясун, абы-чаго.

Ты лепей глядзi, каб твая Лясоyна куды да старэйшых не збегла».