Двое на вуліцы

У гэтай цiшынi гучным здаyся нават нечы цiхi голас, якi даверлiва расказваy пра Сярэднюю Азiю, пра басмачоy: «О, мы iх тады ганялi». Алег азiрнуyся i на суседняй лаyцы yбачыy старэнькiх дзядка i бабульку, якiя, ласкава прыхiнуyшыся адно да аднаго, сядзелi побач: стары гаварыy, старая слухала. Яго чамусьцi yразiла аблiчча бабулькi, але ён не адразу здагадаyся чым; потым ужо зразумеy, што тая была дужа падобная на Тоню – вiдаць, пад старасць яна стане якраз такою: той жа нос, тыя ж вочы, той жа прадаyгаваты, але yжо маршчынiсты твар.

Алег слухаy, як лагодна расказвае пра свае прыгоды дзядок, як уважлiва ловiць кожнае яго слова бабулька, якая, пэyна ж, чула yжо yсё гэта шмат разоy, як iм, старым, хораша разам, i яму неяк стала балюча i шкода, што y яго нiколi, вiдаць, не будзе вось такой цiхай старэчай радасцi…

Другi раз ён прачнуyся ад таго, што яго нехта тармасiy за нагу. Спрасоння ён яшчэ спрабаваy адбрыквацца, але, калi расплюшчыy вочы, спалохаyся – перад iм стаяy мiлiцыянер.

– Уставайце, уставайце, грамадзянiн, ляжаць тут не паложана, – мiлiцыянер усё яшчэ трос яго за калашыну.

Алег ссунуy з лаyкi ногi, сеy. Калi i як ён улёгся тут, Жавейка i сам не помнiy. Вiдаць, сусед, на чыё плячо Алег клаy галаву, дачакаyся свайго цягнiка, пайшоy на пасадку, а ён тады сам сабою абсунуyся на гнутую фанеру i разлёгся на ёй, амаль як дома.

Мiлiцыянер усё яшчэ не адыходзiyся ад яго.

– Дарэчы, а якi цягнiк вы, грамадзянiн, чакаеце?

Алег не чакаy, зразумела, нiякага цягнiка i нiкуды не збiраyся ехаць, таму разгубiyся, захваляваyся, паспешлiва пачаy думаць, якi ж цягнiк мог бы яму зараз падысцi.

– Васямнаццаты, вюнсдорфскi, – успомнiy нарэшце Алег.

– Што? – яшчэ больш насцярожыyся мiлiцыянер. – Васямнаццаты? Ён жа даyно прайшоy.

– Што вы кажаце? – паспрабаваy здзiвiцца Алег i адчуy, што гаворыць словамi – нават iнтанацыя тая ж! – дзяyчыны, якая цалавалася ля вагона.

– Не «што вы кажаце», а прайшоy. І калi вам, грамадзянiн, ехаць на Маскву, дык не абавязкова цэлыя суткi чакаць вюнсдорфскага. У той жа бок iдзе многа цягнiкоy. Сядайце i едзьце любым.

– Добра, добра, паеду, – абы заспакоiць мiлiцыянера, хутка згадзiyся з iм Алег.

І той нехаця, падазрона аглядаючыся, адышоyся ад яго, стаy зводдаль, зрабiy выгляд, што заняты iншым, але Жавейка разумеy, што ён усё ж цiкуе за iм.