Двое на вуліцы

Вунь сядзiць мужчына – галава адкiнулася далёка назад, востры коyцiк аж выпiрае, нацягвае скуру на шыi, адна рука, як чужая, вiсiць за лаyкаю, другая ласкава абдымае брудныя чаравiкi суседа, канечне ж, зусiм незнаёмага чалавека, якi yспёр свае ногi яму на каленi, – соладка спiць, седзячы, i яшчэ, д’ябал, шчаслiва yсмiхаецца y сне, нiбыта нiчога прыемней за сон вось у гэткiм нязручным становiшчы няма. А вунь сядзяць дужа розныя – большыя i меншыя, тонкiя i тоyстыя – хутчэй за yсё таксама незнаёмыя мiж сабою людзi, пачакай, колькi ж iх – раз, два, тры… – аж сямёра на адной лаyцы, сядзяць i y той жа час нiбы ляжаць, нахiлiyшыся y адзiн бок – быццам тарганула машына, у якой яны ехалi, – i iм усiм, вiдаць, зручна, апрача, можа, першага – самага шчуплага i кволага сярод iх, якога яны прыцiснулi да рубежаватага падлакотнiка лаyкi.

А гэта, бачыш, маладая мацi – яна сцiшылася на голай лаyцы, на мулкай гнутай фанеры, а на ёй хораша, як гэта могуць толькi дзецi, спiць белавалосая дачушка, абняyшы матулю за шыю; мацi ж не спiць, ёй нязручна так ляжаць, у яе, пэyна, здранцвелi плечы, зацяклi рукi, але яна баiцца нават паварушыцца, каб не разбудзiць малую.

Вось так разглядаючы сонных пасажыраy, пераводзячы стомлены позiрк з адной лаyкi на другую, з аднаго чалавека на другога, Алег не заyважыy, як заснуy i сам. Прачнуyся ён ад нейкага дужа прарэзлiвага звону, якi аж не месцiyся y вушах. Падняy галаву i тады толькi yбачыy, што y сне паклаy быy яе на плячо незнаёмаму чалавеку, суседу па лаyцы, i той, хоць сам i не спаy, але сядзеy цiха i не варушыyся.

Жавейка крыху засаромеyся i вiнавата зiрнуy на мужчыну:

– Даруйце, – з-за звону Алег i сам ледзь пачуy свае словы, але сусед, вiдаць, зразумеy яго.

– Нiчога, нiчога, – адказаy ён i даверлiва yсмiхнуyся.

Алег таксама yсмiхнуyся яму, а сам падумаy: дзе б гэта яшчэ, апрача вакзала, было магчыма такое – ты на яго плячо кладзеш галаву, на каленi – брудныя чаравiкi, i ён не лаецца: «Во, разлёгся тут!», а ветлiва yсмiхаецца табе.

– Што тут здарылася? – каб не маyчаць, спытаyся Жавейка, хоць ужо i сам зразумеy, што гэта звiнiць сiгнал аyтаматычнай камеры захавання.

– Ды вунь дзяyчына паставiла чамадан у камеру, зачынiла, а шыфр, вiдаць, забылася.

Ля камеры i праyда стаяла дзяyчына, а ля яе – жанчына y чыгуначнай форме i мiлiцыянер. Яны дасталi чамадан, аддалi яго дзяyчыне i пайшлi yсе y адмiнiстрацыйны пакойчык – пэyна, каб аформiць паперы, – а y зале зноy стала сонна i цiха.