Двое на вуліцы

Алег i не заyважыy, як тралейбус прыйшоy на апошнi свой прыпынак, як выйшлi yсе пасажыры, а на iх месца гаварлiва натаyхалiся новыя, як яны зручней усаджвалiся, крычалi адно аднаму: «Хадзi сюды, тут ляпей»; i толькi калi y расчыненыя дзверы данеслася: «Грамадзяне пасажыры! Скоры поезд нумар васямнаццаць Вюнсдорф – Масква адправiцца праз пяць мiнут», ён схамянуyся i, нiбы прачнуyшыся, убачыy перад сабою чыгуначны вакзал, дзе вiравалi людзi, дзе было светла, успомнiy, што менавiта гэтым цягнiком яны з Тоняю ездзiлi да яе бацькоy, i адразу ж падумаy, што ён якраз прыехаy туды, куды трэба: вакзал жыве i yночы, як удзень, тут заyсёды людна, i яму сярод людзей не будзе так самотна.

Ён хуценька падхапiyся i, распiхваючы пасажыраy, якiя нацiскалiся i y пярэднiя дзверы i зараз злавалiся на яго: «Што, ён праспаy, цi што? Не, вiдаць, п’яны», паспяшаyся да выхаду i ледзь паспеy скочыць на тратуар – адразу ж за iм зачынiлiся дзверы, i тралейбус крануyся з месца.

Вакзал, як заyсёды, жыy сваiм неспакойным i паспешлiвым жыццём. Тут усе кудысьцi iшлi, беглi, спяшалiся, у дзвярах заyсёды было многа людзей – i тых, што yваходзiлi, i тых, што выходзiлi, яны сутыкалiся мiж сабою, замiналi адно аднаму, злавалiся – маyляy, стане y дзвярах i стаiць, а з-за яго не прайсцi анiяк, – чаплялiся чамаданамi, авоськамi, клункамi за дзверы, прытрымлiвалi iх нагамi, каб лепей было праходзiць.

І на самой плошчы мiтусiyся натоyп. Спачатку, не прыглядаючыся, нельга было зразумець, хто i куды iдзе – здавалася, па тратуары без усялякай мэты цячэ цэлая рака галоy, – толькi Алег ведаy, што кожны y гэтай рацэ iдзе менавiта туды, куды яму трэба: адзiн спяшаецца да касы, другi цягне на платформу чамаданы, трэцi толькi што прыехаy i шукае стаянку таксi.

На вакзале, хоць Жавейка i разумеy, што ён чужы гэтаму натоyпу, дзе yсе некуды заклапочана спяшаюцца, – у яго ж тут няма нiякай спешнай справы, – усё роyна яму было спакайней i весялей.

Яму нiбы перадалiся дарожная yзбуджанасць i хваляванне людзей, якiя тут ужо называлiся пасажырамi, i ён, разам з усiмi, падоyгу стаяy перад вялiкаю шыльдаю, вывучаy расклад руху цягнiкоy, нацiскаy на кнопкi i нецярплiва сачыy, як гартаюцца металiчныя старонкi механiчнай даведкi, а потым доyга i пiльна yглядаyся y iх, быццам яму дужа важна было ведаць, калi цягнiк выходзiць з Вюнсдорфа i y колькi ён прыбывае y Маскву.