На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «На парозе раю» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная зарубежная литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
На парозе раю

Автор
Дата выхода
26 февраля 2019
🔍 Загляните за кулисы "На парозе раю" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "На парозе раю" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Зінаіда Дудзюк) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
Персанажы аповесцяў і апавяданняў новай кнігі Зінаіды Дудзюк перажываюць падзеі, якія цалкам мяняюць іх жыццё: Аляўціна («На парозе раю») паехала ў Германію на заробкі, каб дапамагчы сыну разлічыцца з пазыкаю, а ў выніку апынулася ў лагеры для бежанцаў; Клаўдзія («Рэванш») марыла пра сям’ю, а была вымушаная бараніць жаночую годнасць ад дамаганняў уплывовых залётнікаў; Зоя («Вольны палёт») страціла ўсё, апынулася на сметніку, але здолела стаць патрэбнай людзям… Трапляючы ў трагічныя сітуацыі, гераіні кнігі ўсведамляюць: усё тое, што з імі адбываецца, яны ствараюць уласнымі ўчынкамі.
📚 Читайте "На парозе раю" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "На парозе раю", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Яна тады затрымалася да цямна y клубе, дзе быy прагляд мастацкай самадзейнасцi. Алёша чакаy яе каля хаты гаспадынi, дзе Клава кватаравала. Аддзялiyся ад дрэва, што расло каля веснiц. Яна ажно спалохалася. А ён супакоiy:
– Гэта я, Клава.
– Алёшка, куды ты прапаy?
– Гаспадарка yвесь час забiрае.
– Што ж, i гэта трэба.
– А ты yсё y начальстве ходзiш?
– Ай, Алёша, стамiлася я ад усяго. Якi з мяне начальнiк? Праз два днi еду вучыцца на курсы y Брэст, а пасля не ведаю, куды накiруюць.
– Хiба Сiроцiн цябе крыyдзiць? Людзi кажуць, што y цябе з iм шуры-муры.
– Хлусня гэта yсё, Алёшка. Ты ж мяне ведаеш. Ад зайздрасцi плятуць абы-што! Сiроцiн па серадах у Вышанскай вечаруе!
– Дык жа з гэтаю Вышанскаю Кедраy сустракаyся.
– Да Кедрава жонка прыехала, ён i ацiх. А гэтага ката памаyзлiвага Сiроцiна нiшто не спыняе: нi сям’я, нi пасада. Яны Вышанскую з рук у рукi перадаюць, як рэч. Божа, як я яе ненавiджу гэтую самадайку! Раскажы лепш пра сябе, Алёшка. Ты яшчэ не ажанiyся?
– Пакуль не сустрэy такую, як ты.
– Дзякую за камплiмент. Што ж мы тут стаiм? Пайшлi да мяне, узварам якiм напаю.
– Дзякую, я толькi на хвiлiнку, мяне сябры чакаюць, – раптам заспяшаyся Аляксей. – Яшчэ сустрэнемся… Ты доyга будзеш вучыцца?
– Прыкладна паyгода.
– Ну, бывай. Шчаслiвага вяртання, – ён пацiснуy яе руку на развiтанне i знiк у цемры.
Толькi цяпер жанчына звярнула yвагу на словы, сказаныя Алёшам тады: «Не сустрэy такую, як ты». Выходзiла, што яна была yзорам, якiм ён кiраваyся y пошуку сваёй палавiны.
Праз два днi Клаyдзiя з’ехала y Брэст на курсы партыйных i савецкiх работнiкаy. Спачатку там было цiкава, новыя людзi, знаёмствы, а пасля яна адчула, што сумуе па Сiроцiну, па ягонай мужчынскай сiле i пяшчоце, напiсала яму доyгi i прачулы лiст. Адказу не атрымала, пакрыyдзiлася i вырашыла больш не нагадваць пра сябе.
Жонку Сiроцiна Клаyдзiя цiха ненавiдзела да гэтага часу i y нейкай ступенi лiчыла вiноyнiцай усiх сваiх нягод. Каб яна не з’явiлася, усё было б добра. Усталявалiся трывалыя адносiны з Іванам Самуiлавiчам. Клава адчувала пры iм сябе абаронена i yпэyнена.






