На парозе раю

І гэта здавалася тым больш недасяжным, бо зараз яна мусiла збiрацца i iсцi дамоy, нягледзячы на тое, што на дварэ была глухая ноч. Зiмовыя днi кароткiя, усё роyна дамоy трапiш поначы. Лепш выйсцi зараз, дык да таго, як развiднее, можна дайсцi да сваёй вёскi.

– Ты будзеш маёю каралеваю на адну ноч, – урачыста абвясцiy ён.

– Чаму на адну ноч? – зноy уражана спытала яна.

– А на колькi ты хочаш? На дзве, на тры?

– На yсё жыццё. Я моцна кахаю вас, Сяргей Анатольевiч.

– У партызана век вельмi кароткi. Сёння ёсць, а заyтра – няма.

– З вамi нiчога не здарыцца, вы не ходзiце на заданнi, – спакойна адказала Клава.

– Што? Ты мяне папракаеш? Я па-твойму пры штабе ацiраюся? А ты ведаеш, колькi y мяне такiх сувязных, як ты? Усiм трэба даць заданнi, асэнсаваць вынiкi зробленага, распрацаваць стратэгiю i тактыку далейшых дзеянняy! Ты хоць уяyляеш, аб’ём работы, якую мне даводзiцца выконваць? Я па трое сутак не сплю!

– Прабачце, Сяргей Анатольевiч, я зусiм не хацела вас пакрыyдзiць. Мяркуючы па зводках саyiнфармбюро, хутка прыйдзе вызваленне.

– Гэта для жанчын вайна скончыцца, а мужчыны пагоняць фашыстаy далей, на захад.

– Я заyсёды буду вас кахаць i чакаць, Сяргей Анатольевiч.

– Мне не трэба заyсёды, я хачу цябе зараз, – катэгарычна сказаy ён i памкнуyся абняць Клаву.

Яна адхiснулася i адказала:

– Я вясковая дзяyчына старасвецкага выхавання. У нас не прынята жанiцца па-сабачы без сватоy i шлюбу. Мне пара, бывайце.

Клава памкнулася да дзвярэй зямлянкi, але Сяргей абхапiy яе за плечы, затрымаy:

– Ну, куды ты, дурненькая? Я цябе не пакрыyджу.

– Не хачу я вашага дабра, – адказала Клава, вырываючыся з ягоных абдымкаy.

– Я цябе нiкуды не пушчу, – утрымлiваy яе за рукаy Сяргей. – Ты будзеш мая, мая, уся, уся, – яго свавольныя рукi абмацвалi яе грудзi.

– А я заyтра yсё камандзiру раскажу! Вы п’яны, i невядома што вырабляеце!

Клаве раптам здалося, што яна баiцца гэтых ачмурэлых вачэй i yчэпiстых рук.

– Ты не сувязная, ты даносчыца! Ты шпiёнка! – злосна прамармытаy Кедраy. – Заyтра ж напiшу рапарт, каб цябе арыштавалi i расстаралялi за тое, што ты y такi адказны час адмаyляеш савецкаму афiцэру y самым неабходным!

Ён, няпэyна стоячы на нагах, раптам зарагатаy хрыпла i жорстка, быццам уявiy, як яе будуць расстрэльваць i зласлiва радаваyся гэтаму.