На парозе раю

Гэта была найвялiкшая насалода.

– За цябе, – сказаy Сяргей, адной рукой уздымаючы чарку, а другой абдымаючы Клаву за плечы.

– За нас, – адказала яна i прыгубiла горкае пiтво.

– Закусвай, не саромейся, ты ж з дарогi, стамiлася, напэyна.

– Не. Я звыкла шмат хадзiць.

– Што, i ногi не баляць? – ён працягнуy руку пагладзiy яе калена.

– Пабаляць i перастануць. Не трэба, Сяргей Анатольевiч, я саромеюся.

– Колькi табе гадоy, сарамлiвая?

– Колькi нi ёсць, усе мае, – пакрыyдзiлася Клава ад намёку на яе yзрост, бо па вясковых мерках яна заседзелася y дзеyках.

– Я не y тым сэнсе. Думаy, што ты yжо даволi самастойная дзяyчына. Зрэшты, давай яшчэ па адной.

Сяргей налiy сабе новы кубак, зазiрнуy у Клавiн, расчаравана пакруцiy галавою:

– Якая ж з цябе будзе партызанка, калi ты зусiм не п’еш? Ну, давай да дна за Сталiна, за Радзiму!

Клава вымушаная была выпiць за такi тост увесь кубак, у процiлеглым выпадку гэта азначала б здраду, i адразу адчула, як запякло пад грудзьмi, цёплая п’янкая хваля разлiлася па yсiм целе.

– Вось гэта па-нашаму, па-партызанску! – пахвалiy яе Сяргей.

– Я больш не буду пiць, бо не дайду дадому, сп'яна заблуджуся y лесе, i ваyкi мяне з’ядуць, або засну i замерзну.

– Я цябе сам з’ем, такую салодкую, – сказаy Сяргей, абхапiy яе за шыю i пачаy цалаваць.

Клава адказвала на ягоныя пацалункi пяшчотай i любасцю, няyцямна шаптала ласкавыя словы, i не было зараз на свеце шчаслiвейшага чалавека, чым яна.

– Усё, дапiваем гарэлку i кладзёмся спаць, табе ж трэба адпачыць з дарогi, – п’янаватым голасам прамовiy Сяргей, выпрабавальна пазiраючы на сувязную.

Ён напоyнiy кубкi, з хiтравата-змоyнiцкай усмешкай падмiргнуy дзяyчыне i абвясцiy тост:

– За ноч кахання!

– Чаму толькi ноч? Бываюць жа i днi, – заyважыла Клава.

– Ну, удзень гэтым няма калi займацца, – пасмiхнуyся Сяргей. – Давай – за каханне.

– За каханне, – паyтарыла Клава.

Пакуль Сяргей закусваy, потым прыбiраy са стала, Клава сачыла за ягонымi рухамi i думала пра тое, што ён вельмi прыгожы.

Кучаравы смаляны чуб спадаy на лоб, чорныя вочы хавалi y сабе нейкую таямнiцу ранейшага жыцця, якое было ёй невядомае. Як бы яна хацела даведацца пра яго мiнулае хоць што-небудзь, пахадзiць па тых шляхах, да якiх дакраналiся яго ногi, пабыць сярод людзей родных i блiзкiх яму, каб раздзялiць яго жыццё, усе мiнулыя i наступныя радасцi i надзеi.