На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Бо гэта i праyда я, менавiта я i нiхто апрача мяне, быy тым чалавекам, якi сказаy усiм садзiцца y гэты жудасны аyтобус.
«Спакойна, – сказала Юля. – Мы yсе yмеем плаваць, праyда?»
«Я yмею», – сказаy я.
«І я», – сказала Юля.
«А я не!» – заплакаy Анцiк.
«Ты ж хадзiy у гурток плаваньня! – зьдзiвiyся я. – Ты ж выхваляyся нам, што yмееш i брасам, i кролем!»
«Я кiнуy, – усхлiпнуy Анцiк. – Раз схадзiy i кiнуy».
«Дык ты хлусiy? – жахнулася Юля. – А мы табе зайздросьцiлi!»
«Мы былi дурнi», – сказаy я.
«Усё роyна, – сказала Юля. – Мы можам забрацца на дах аyтобуса, саскочыць у ваду i даплыць да берага. А Анцiка пацягнуць за сабой. Ну, цi даць яму штосьцi, што дапаможа трымацца на вадзе».
«Толькi хутчэй, – прамармытаy Анцiк. – Бачыце, вады yжо амаль па калена!»
«А як жа кiроyца?» – сказаy я.
«Ты яшчэ не зразумеy? – зьдзiвiлася Юля. – Гэта была лялька!»
Я yскочыy на сядзеньне i пацягнуyся да люка над галавой, каб адчынiць яго i вылезьцi на дах. Але нiяк ня мог дацягнуцца.
«Хутчэй! – падганяy нас Анцiк. – Вада лiецца з усiх дзiрак!»
Я i сам адчуваy, што мы тонем.
І тут здарылася нешта неверагоднае.
Нiбы нехта падставiy пад бруха нашага аyтобуса сваю шырокую, роyную сьпiну. Падставiy i прыyзьняy – так, што вады вакол нас адразу паменела.
«Можа, мы селi на мель? – з надзеяй спытаy я. – Можа, гэта зусiм неглыбокая рэчка?»
«Але мы плывем, – сказала Юля.
«Ура! – крыкнуy Анцiк. – Ня ведаю, хто там пад намi, але я зь iм сябрую!»
Мы прыпалi да вокнаy. За iмi быy толькi туман, туман, ноч i вада, у якую няспынна сыпалiся дажджавыя кроплi. Мы плылi па рацэ, нiбы на караблi – i цяпер у гэтым было нават штосьцi прыгожае.
«Цiкава, куды вядзе гэтая рака? – спытаy Анцiк. – Лявон, у цябе ж дзесяць па геаграфii.
«Ну, ня yсе… – сказаy я. – У Беларусi ведаеш колькi рэкаy?»
«Колькi?»
«Дваццаць тысяч! – адказаy я з гонарам. – І дзесяць тысяч азёраy!»
«Адкуль ты ведаеш?» – з павагай паглядзела на мяне Юля.
«Ведаю», – ухiлiyся я ад адказу. Хоць тлумачылася yсё проста. Нядаyна мне давялося рыхтаваць спавешчаньне y школе, i я грунтоyна праштудыраваy артыкул у Вiкiпэдыi.
«Дваццаць тысяч, – уздыхнуy уражаны Анцiк.







