На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
«Трэба было спачатку руку, а потым галаву, дурнiца!» – пакруцiy пальцам каля скронi Анцiк.
«Якi ты разумны! – накiнуyся я на яго. – Можа, лепш цябе туды засунем? Ты дакладна пралезеш!»
«Шкада, што нельга адшпiлiць сабе руку, – пачулi мы прыдушаны Юлiн голас. – Калi-небудзь вучоныя прыдумаюць, як можна разьбiраць сябе на часткi! Так, каб потым зноy сабраць!»
«Трэба проста разьбiць перагародку! – сказаy я. – Памятаеце, у кожным аyтобусе ёсьць надпiс: дастаць малаток, выцiснуць шкло?»
«Тады цягнiце мяне назад!» – сказала Юля.
Мы схапiлi яе за ногi i пацягнулi.
«Хто так цягне? – зараyла Юля. – Хлопчыкi! Дзе ваша пяшчота!»
Але было yжо занадта позна.
Бо y гэты самы момант аyтобус завiхляy на горцы, выскачыy на мост, пад якiм цямнела рака, i yрэзаyся з усёй моцы y агароджу.
Толькi што перад намi была прамая дарога y промнях фараy, а цяпер iх сьвятло выхапiла зь цемры толькi кавалак неба, якое iмклiва сыходзiла некуды yверх.
Аyтобус зьнёс агароджу на поyным хаду, лёгка, нiбы адной пстрычкай.
І паляцеy над прорвай, проста y раку.
Калiсьцi я чытаy пра мужчыну, якi быy чэмпiёнам у плаваньнi i аднойчы yратаваy цэлы тралейбус людзей, што выпадкова yпаy з моста. Гэты мужчына пабачыy, што тралейбус тоне, кiнуyся y ваду i даставаy людзей аднаго за адным, пакуль не yратаваy усiх. Была зiма, гэты чэмпiён захварэy на запаленьне лёгкiх i нырак, i потым памёр. Я часта бачыy у сьне тую страшную карцiну, я сам уяyляy сябе y тым тралейбусе, якi iдзе на дно i я нiяк не магу зь яго выбрацца.
Толькi вось наyрад цi y такi час, далёка ад гораду, на беразе ракi знойдзецца чэмпiён у плаваньнi, якi нас уратуе.
На iмгненьне зрабiлася цiха…
А тады вакол нас пачуyся такi шум, ад якога закладвала вушы!
Гэта аyтобус, у якi мы трапiлi, нiбы y пастку, з усяго размаху пляснуyся y раку!
Мы закрычалi yсе трое, адначасова, ды так, быццам хацелi сваiм крыкам выбiць шыбы y вокнах, за якiмi цяпер была цёмная, халодная вада.
Аyтобус паволi паплыy – i мы пачулi, як вада пачынае пранiкаць у салён.
Мы схапiлiся за рукi, усе трое.
«Я хачу дамоy! – крыкнуy Анцiк. – Лявон, скажы, што мы сьпiм!»
«Мы ня сьпiм», – сказаy я вiнавата.







