На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
«Ды вось, трымай свае цукеркi, на здароyе, – сказаy Анцiк, кiнуyшы позiрк на мой засмучаны твар. – Я вам зь Юляй пакiнуy парачку».
«Парачку? – я раскрыy пакет i засунуy туды руку. – Іх i праyда yсяго дзьве. І нiводнай чакаляднай!»
«Можа, толькi дзякуючы такой дозе кафэiну я дагэтуль трымаюся на нагах…» – задуменна сказаy Анцiк.
«Якога яшчэ кафэiну?»
«Нават малыя дзецi ведаюць, што y чакалядзе ёсьць кафэiн, – горда сказаy Анцiк. – Гэта такое рэчыва, ад яго чалавек робiцца бадзёры i можа скакаць з другога паверху.
Сапраyды, аyтобус гнаy наперад штомоцы. Было адчуваньне, што ён ня едзе, а ляцiць нiзка над зямлёю, як вялiкая птушка. Мне нават падалося, што ён пару разоy праехаy на чырвонае сьвятло, але y цемнаце навокал сьвяцiла столькi розных агнёy, я мог i памылiцца. Мы зь Юляй зiрнулi y бок кабiны кiроyцы, нам было вiдаць ягоную патылiцу, руку, якая yпэyнена ляжала на стырне, i цень ягонага твару y люстэрку наверсе.
«Не разумею, – сказаy я. – Здаецца, мы праехалi наш прыпынак».
Праехалi – гэта было слаба сказана. Мы праляцелi яго, нiбы страла, i цяпер несьлiся па праспэкце наперад так, быццам за намi гналася мiлiцыя.
«Ён што, звар’яцеy? – сказаy я з трывогай. – Мы так урэжамся зараз у кагосьцi, цi пешахода саб’ем».
Рэдкiя мiнакi пад парасонамi, якiя мiрна пераходзiлi вулiцу, у жаху кiдалiся y бакi, калi перад iмi раптам вырастаy наш аyтобус.
«Чорт!» – крыкнуy Анцiк.
«Не кажы так, Божанька yсё чуе!» – пакруцiла галавой Юля.
«Мы зараз узьляцiм!» – махнуy рукой Анцiк, бо матор роy усё больш аглушальна. І я быy зь iм згодны: аyтобус так падкiдвала, што мы i праyда маглi y любы момант паляцець да аблокаy.
Недзе y нас пад нагамi пачуyся раптам рэзкi скрыгат. Юля yчапiлася y поручань, я таксама схапiyся за яго i yцiснуyся y сядзеньне, а Анцiк павалiyся нам пад ногi, бо аyтобус на поyным хаду зрабiy паварот, рыкнуy i рвануyся на yсёй хуткасьцi на зусiм iншую вулiцу.
«Ну, цяпер нам дакладна трэба выходзiць, – сказаy я, у роспачы гледзячы y бок кабiны. – Давайце станем усе разам каля дзьвярэй, можа, ён думае, што мы едзем да канцавой».







