На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Тэатр шчасьлівых дзяцей» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Детские книги, Зарубежные детские книги. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Тэатр шчасьлівых дзяцей

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Тэатр шчасьлівых дзяцей" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
«Тэатр шчасьлівых дзяцей» – гэта беларускае фэнтэзі з элемэнтамі палітычнага трылеру. Дзіцячая кніга, якую, спадзяецца аўтар, будзе цікава прачытаць і дарослым. Як выбрацца з пасткі, ня маючы ні тэлефона, ні зброі, і знайсьці зьніклых сяброў? Колькі твараў у туману? Што такое гісторыя – і калі канчаецца мінулае? Якую таямніцу хаваюць нашыя бацькі – і ці чуе нас Бог, калі мы маўчым? Гэтымі пытаньнямі задаюцца героі кнігі, Лявон, Анцік і Юля, нечакана апынуўшыся ў таямнічым краі, які ня знойдзеш ні ў Вікіпэдыі, ні на школьных мапах.
📚 Читайте "Тэатр шчасьлівых дзяцей" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Тэатр шчасьлівых дзяцей", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Абдымаючы мамiна футра, я думаy пра тое, што, напэyна, калi-небудзь зразумею, што такое сьмерць. І пра тое, што Анцiк, вось гэты мой малы сябрук Анцiк, толькi што выпадкова адшукаy мамiн стратэгiчны запас чакаляды з сакрэтнай шафы.
«Давайце праверым, што там робiцца, – прапанаваy я. – Толькi цiха…»
Мы зь Юляй асьцярожна прачынiлi дзьверы шафы – i y вочы нам ударыy дым.
«Сьвечка! – крыкнуy я. – Дзе твая сьвечка, Юля?»
«Ня ведаю, – Юля зноy зачынiла шафу i прыцiснула да сябе дзьверы. – Я ня ведаю. Я яе згубiла, калi мы yцякалi…»
«Там пажар! – сказаy я.
Усе трое мы вывалiлiся з шафы на падлогу, як падушкi. І пачулi, як за сьцяной нехта ходзiць. Я рвануy на сябе дзьверы пакоя i замкнуy iх на ключ.
«Юля! Анцiк! Уцякаем!»
«Куды?»
Гэта быy адзiны пакой у нашай кватэры, якi замыкаyся. Я некалькi разоy пытаyся y мамы з татам, чаму менавiта iх спальня мусiць мець замок з ключом, але так i не дабiyся yцямнага адказу. Але цяпер замок мог даць нам час, каб нешта прыдумаць.
У пакоi так моцна засьмярдзела дымам, што y мяне з вачэй палiлiся сьлёзы.
«У акно! – крыкнула Юля, заплаканая, быццам толькi што yшчэнт прайгралася y уна. – Гэта адзiны шлях!»
Я yзьляцеy на стол, як птушка, без разьбегу. Бачыy бы мяне наш настаyнiк фiзкультуры! Я разнасьцежыy акно i з асалодай удыхнуy халоднае паветра. Зiрнуy унiз i адчуy здраднiцкае трымценьне недзе y жываце i y пятках.
Высока, занадта высока! А Юля yжо зьбiрала з ложка падушкi, сьцягвала з раскладушкi yсё, што там ляжала.
«Што стаiце? Цягнiце? Футра з шафы, матрас, усё!»
Мы з Анцiкам стаялi, як здранцьвелыя, i глядзелi на тое, як спрытна яна рухаецца. Нiбы y яе было дзесяць рук i восем ног. Што нi кажы, а y жанчын нейкi прыродны талент упраyляцца з такiмi рэчамi.
«Кiдайце yсё y акно! – скамандавала Юля. – Ну!»
Мы сталi дапамагаць ёй, натыкаючыся y цемры адзiн на аднаго.
«А зараз скачам проста yнiз! – сказала Юля. – Я першая, вы за мной!»
І яна глыбока yдыхнула i скочыла проста y дождж.
«Я баюся!» – закрычаy Анцiк, не выпускаючы з рук пакет з цукеркамi.
«І я», – прашаптаy я, схапiy яго за плечы i падштурхнуy да краю падваконьня. Гэтаксама некалi y школе штурхалi мяне, калi мы скакалi з вышкi y басэйне.
«Давай, Анцiк!»
Ён азiрнуyся, пасьлiзнуyся на мокрым падваконьнi i yпаy у цемнату.
«Усё y парадку, я яго злавiла y футра», – пачуy я Юлiн голас.
Я азiрнуyся на спальню маiх бацькоy. Дым насоyваyся на мяне, але я yжо не задыхаyся.







