На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Плошча Перамогі» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Современная проза, Современная зарубежная литература. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Плошча Перамогі

Автор
Дата выхода
18 июня 2021
🔍 Загляните за кулисы "Плошча Перамогі" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Плошча Перамогі" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Ольгерд Бахаревич) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Описание книги
Не пытайся, дзе і калі ўсё гэта адбылося, папярэджвае новая кніга Альгерда Бахарэвіча. Раман-прыпавесьць, які толькі прыкідваецца гістарычным – а насамрэч выводзіць чытача са свайго «ніколі і нідзе» наўпрост у ХХІ стагодзьдзе зь ягоным новым успрыманьнем праўды, хлусьні, інфармацыі і ўлады. А адначасова – у тую Беларусь, што адчула нарэшце подых Вялікай Гісторыі.
📚 Читайте "Плошча Перамогі" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Плошча Перамогі", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
– Вы адтуль?»
«Праyда, – сказаy Лёкса Шпуль. – Я першы, хто yсё раскажа y палацы».
І ён адчуy, як яго раптам напоyнiла гордасьць. Гэтая дачка палясоyшчыка i y горадзе, мабыць, толькi y рыначныя днi бывае. А палац хiба што здалёк бачыла. А ён зусiм хутка будзе нароyнi гаварыць зь мiнiстрамi. А можа, i з самiм рэгентам. Нават хутчэй за yсё з рэгентам. Навiна ж важная. Хоць i жудасная…
«Я чула, як вы з мацi размаyлялi, – сказала Веранiка. – Мiха – гэта мой брат. А што з тым Цыцыкам? Пра якога вы казалi? У якога галава як гарбуз?»
«Дык раскалолi той гарбуз на дзьве часткi, – ажывiyся Лёкса.
Ён прыкусiy язык. Ня трэба паненкам такiя падрабязнасьцi расказваць. Веранiка ажно зьбялела. А можа, i не зьбялела, яна y цёмным куце стаяла. Можа, гэта ён сам сабе прыдумаy. Паненкi мусяць бялець ад такiх аповедаy. Ён зiрнуy на Веранiку i пабачыy, што i праyда – твар у яе быy чырвоны, нiбы y хаце зрабiлася горача, i вочы заблiшчалi, яна высунула язык i аблiзала сухiя вусны.
«Ну, вы не праймайцеся так, – пачаy ён апраyдвацца. – Таму ворагу, якi гэта зрабiy, таксама yжо з паненкамi не гуляць. Яму нашанская куля проста y вока yвайшла. Заляцела, як… Як муха, знаеце. І з таго боку выйшла. Бачылi такое?»
«Не», – цiха сказала яна.
Увайшла жонка палясоyшчыка, мацi Веранiкi, накiнулася, зашыпела – што яна на стол ня ставiць. На стале зьявiлiся халодная бульба i шынка, i смажаныя грыбы са сьмятанай, i гуркi, i пузатая бутэлька сьлiвовiцы.
Лёкса накiнуyся на харч, а яны сядзелi i глядзелi на яго панурымi, аднолькавага колеру вачыма. За акном зноy зайграла жалейка.
Кароль сабраyся на вайну,
Абразы не сьцярпеy…
Лёкса таропка запiхваy у сябе бульбу, радуючыся, што ёсьць яшчэ i грыбочкi. Палясоyшчык чамусьцi не налiваy – i Лёкса налiy сабе сам. Выпiy i yсьмiхнуyся.
«Вы чаго смурныя такiя? Ня радыя каралеyскага вестуна вiтаць? Што вы як мёртвыя? Раскажыце, як тут у нас справы.
«Нам расказваць няма чаго, – сказала жонка палясоyшчыка. – Жывем як жывецца. Сына чакаем, Мiху. Як пайшоy ён у паход, дык i не было ад яго вестак».
«Пра Мiху нiчога ня ведаю. А пра Цыцыка я вам расказаy».
«Ты нам лепш пра iншае раскажы, вястун, – паволi прамовiy палясоyшчык. – Пра самае важнае. Якую вестку нясеш?»
«Я думаy, i так усё ясна, – сказаy Лёкса Шпуль i налiy сабе яшчэ.







