На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Жонка на гадзiну» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Юмористическая литература, Юмористическая проза. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Жонка на гадзiну

Автор
Дата выхода
26 февраля 2019
🔍 Загляните за кулисы "Жонка на гадзiну" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Жонка на гадзiну" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Андрэй Сідарэйка) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
У кнізе сабраны гумарыстычныя творы, якімi апошнія гады радаваў Андрэй Сідарэйка чытачоў часопіса сатыры і гумару «Вожык», выданняў «Літаратура і мастацтва», «Звязда», «Настаўніцкая газета». Гумарэскі, іранескі, п’есы, фельетоны не толькі могуць палепшыць настрой, але і адлюстроўваюць негатыўныя з’явы ў грамадстве.
Хто быў студэнтам, узгадае, як нялёгка прыгатаваць вячэру без страт, вясковы жыхар даведаецца, колькі карова можа даваць малака, мужчыны знойдуць адказ, якія кветкі лепш за ўсё дарыць. І шмат іншых цікавых і неверагодных гісторый чакаюць чытачоў кнiгi.
📚 Читайте "Жонка на гадзiну" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Жонка на гадзiну", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
З гэтым ён паставiy графiн на стол у прыёмнай. Сакратарка яго, вядома ж, убачыла. Падумала: «Ну добра, шэфу – то кавы, то гарбаты. А тут яшчэ i намеснiку?.. Ды яму толькi моду пакажы… Не на тую напалi!»
Словам, абурылася кабета i занесла графiн у аддзел палiтыкi.
Супрацоyнiкi яго таксама здзiвiлiся, бо сакратарка ж, як ты нi круцi, iм не начальнiца… Таму графiн яны перадалi y аддзел гарадскога жыцця.
Але хадзiць па ваду там таксама не пажадалi, i графiн апынуyся y аддзеле культуры.
– Мы, безумоyна, людзi iнтэлiгентныя, – адзначылi пра сябе тамтэйшыя дзяyчаты, – але ж не настолькi…
У кабiнеце вёрсткi yсе шчыравалi над новым нумарам, таму графiн аддалi прыбiральшчыцы, якая прыходiла з заявай на адпачынак.
Туды (i якраз жа y гэтую хвiлiну!) са свайго кабiнета выйшаy рэдактар. Убачыyшы, што графiн па-ранейшаму пусты, ён вырашыy, што намеснiка некуды выклiкалi, i пайшоy па ваду сам. А паколькi пачаyся абед, то сакратаркi на месцы не было, i куды знiк графiн, нiхто не yбачыy…
Вярнуyшыся з абеда i згледзеyшы, што графiна з вадою няма, намеснiк выклiкаy да сябе сакратарку:
– Дзе графiн? – спытаy у яе.
Гэта крута мяняла справу, таму сакратарка ледзь не лёцьма кiнулася y аддзел палiтыкi. Там, пачуyшы, што вада патрэбна рэдактару, а не ёй, сказалi: «Адну хвiлiнку», – i паiмчалiся y аддзел гарадскога жыцця, адтуль – у аддзел культуры…
Нарэшце высветлiлi, што апошняй, хто бачыy прапажу, была прыбiральшчыца.
Убачыyшы перад iм графiн (ды яшчэ i паyнюткi!), намеснiк зусiм разгубiyся.
– Што вы хацелi, Рыгор Данiлавiч? – спытаy у яго галоyны.
– Мы пад-думалi, – знячэyку стаy заiкацца той, – можа, вам генеральную прыборку варта было б зрабiць?..
– Згодзен, – сказаy шэф.
А вось што потым сказала прыбiральшчыца намеснiку, не чуy нiхто.
Не з той нагi
Ранiцай да сябе выклiкаy шэф.
– Вы y Першамаi прыняць удзел жадаеце? – утаропiyшыся пагрозлiвым позiркам, запытаyся ён.
Я задумаyся.
– Што вы стаiце, як укопаны? – запытаyся Іван Іванавiч зноy. – Дык так цi не?
Я сцiснуy кулакi, сабраyся з духам.
«Усё ж, – думаю, – не кожны дзень тут пытаюцца тваёй думкi».
Але, як i заyжды, адкрыць рот не паспеy.
– І не думайце адмаyляцца! – пачуy я. – Усё проста: ад прадпрыемства – удзельнiкi, удзельнiкам – па заслугах.






