Танланган асарлар

Шунақанги қаҳрамонлар сафига аъзо бўлмаганда кимга бўламан? – деди кулиб.

– Раҳмат ота, – дедим.

– Раҳмат, ўғлим, – деди Қалли ота ҳам.

– Мана энди қўлга тушдингиз, ота, – деб кулди илмий мудир. – Энди Тўрткўлга ҳам борадиган бўлдингиз.

– Нима қипти, борсам боравераман-да, – деди Қалли ота.

– Хўш, ўғлим, мана энди сенларники бўлдим. Энди мен нима қилишим керак?

– Ҳеч нарса. – Шу гапни айтишга айтиб қўйиб, шошиб орқасидан ўзим тўғриладим. – Бизлар сизнинг ҳаётингизни ўрганишимиз, ишда, ўқишда сиздек илғор бўлишга ҳаракат қилишимиз керак.

Вақтингиз бўлса, борсангиз, жуда миннатдор бўлардик.

– Албатта, бораман, ўғлим. Шу яқин ойлар ичида бораман. Нукусга ўтганимда, албатта, бораман, – деди Қалли ота. Бу гапларни кулгига олмай жиддий туриб айтди. – Балиқчилар ҳақида ҳозирги ва бурунги балиқчиларнинг ҳаёти ҳақида гапириб бераман.

Ўзим ҳақимда ҳам шунда гапириб бераман. Қачон қайтасан овулингга?

– Эртага.

– Мендан ҳамма ўртоқларингга салом айт.

– Яшанг, ота, – деди илмий мудир.

Овқат олиб кириб қолишди. Дастурхон устида пиширилган балиқ, қовурилган қирғовул, қуён гўштининг ҳиди анқиб кетди.

Асет иккаламиз ҳаяжондамиз, оғзимизнинг таноби қочган.

– Ова, дарвоқе, бу қорхат деган гапни ким ўйлаб чиқарди? – деб сўраб қолди Қалли ота.

Болалар ялт этиб менга қарашди. Мен ерга қарадим.